Teapot tales

this year while blowing out my candles and making a wish, i realized i should probably take a moment to be grateful for everything i already have too. so i did. grateful for all the love in my heart and for being surrounded by the most insanely good people ever.

After 21 years, I’m officially 21.

بنده با خودم چی فکر کردم که توی این کشور دارم ادبیات یک کشوری رو میخونم که تا جایی که چشم کار میکنه کاملا محدود شده؟ الان من چکار کنم؟ مترجم زبان توی کشوری بشم که حتی دولینگوی ارزونم آدم حسابش نمیکنه؟ یا استاد کسایی که دیگه قرار نیست آزمون تافل و آیلتس و هر کوفتو زهرماری رو بتونن بدن؟ یا فعالیت توی شرکت ها یا آژانس های زبانی که الان تنها سودش برای ما اینه که میتونیم فیلماشونو بدون زیرنویس فارسی ببینیم؟ بنده با چه عقلی این رشترو انتخاب کردم و همچنانم قصد انصراف ندارم؟

در حدی که هنوز نمیدونم نمرات ترم پیشم چند شد و هیچ ایده ای از معدلم ندارم؛ حتی رمز ورود به سامانه رو فراموش کردم نمیدونم کی انتخاب واحد داریم و چند روز پیش داشتم از هستی میپرسیدم که ترم بعدی چندمین ترممونه

تا قبل از شروع دانشگاه میخوام تا جایی که در توانم هست هیچ تصوری از productive بودن در حوزه‌ی آکادمیک نداشته باشم پس لطفا حواستون به موضوع گفت و گوهامون باشه.

“I believe that the most interesting things are often those that we don’t see at first. Photography allows us to stop, to look again, and to discover something that was there all along but that we had not noticed.” - Abbas Kiarostami

خیلی‌ها پیش مامانبزرگم به این دنیا اومدن، بزرگ شدن و از کنارش رفتن. خیلی‌ها اولین قدم‌هاشون، اولین غذاهاشون، اولین مریضی‌هاشون، اولین دل‌شکستگی‌هاشون و شاید حتی آخرین روزهای زندگیشون رو در کنار اون گذروندن.و من شاید آخرین نفری باشم که دارم با مامانبزرگم زندگی میکنم.شاید آخرین نفری باشم که میبینم دست‌های مامانبزرگم دیگه توان اینو ندارن که گوجه‌ی سالاد رو کوچیک‌تر از چیزی که الان ریز میکنه، ریز کنن. آخرین نفری که میبینم چطور هنوز با همون دقت همیشگی برای کسی که دوستش داره غذا درست میکنه، حتی وقتی بدنش دیگه مثل قبل باهاش راه نمیاد.شاید آخرین نفری باشم که میبینم هنوز وقتی گربه‌های خیابونی یواشکی میرن توی آشپزخونش و گوشت‌هایی که قرار بوده برای هم‌خونش، به قول خودش «همسایش»، یعنی من، کباب کنه رو میبرن، حرص میخوره؛ هرچند دیگه حتی توان حرص خوردن مثل قبل رو هم نداره. میترسم؛ اینکه دیگه کسی نباشه که از توی آشپزخونه صدام کنه. کسی نباشه که همین‌قدر ساده، همین‌قدر بی‌ادعا، بخشی از زندگی روزمره‌م باشه.