𝒄𝒍𝒂𝒔𝒔𝒊𝒄 𝒘𝒐𝒓𝒍𝒅✨

بچه‌ای که می‌شه تریبون ایدئولوژی، قربانیه؛ نه مقصر. وقتی دولتا بچه‌ها رو می‌فرستن جلو تا ایدئولوژی خودشونو تبلیغ کنن، در واقع کودکیِ اون بچه رو ازش می‌گیرن. بچه می‌ره رو سکو، حرفای بزرگتر ها رو تکرار می‌کنه، لباس آرمان‌های دیگران رو تنش می‌کنن؛ ولی خودش هنوز نمی‌دونه این حرفا یعنی چی، و چرا صداش شده بلندگوی قدرت. تلخ‌تر از اون، جامعه‌ایه که به جای اینکه قربانی رو ببینه، می‌خنده. کلیپ می‌سازه. مسخره می‌کنه. انگ می‌زنه. و بچه رو به جای سیستم، تحقیر می‌کنه. اینجاست که بچه دو بار آسیب می‌بینه: یه بار وقتی ابزار ایدئولوژی می‌شه، یه بار وقتی مردم به جای حمایت از هویت دزدیده شده کودک، شروع به آزار رسوندن می‌کنن. مسخره کردن بچه‌ای که هیچ انتخابی نداشته، نه شجاعته، نه نقد؛ فقط یه عقده‌گشایی زبونه. و تمسخر و آزار هویت اون کودک خودش می‌شه ادامه همون بی‌رحمی حکومت دیکتاتور.