کولیآنا🃏'

Arthur: I guess we got to pay for our sins. Mary beth: Oh Arthur, What a sad world we live in.

می‌گفت مرا می‌شناسد! چه ادعای جسورانه‌ای مرا تنها فرشته‌ای می‌شناخت که هر شب مجبور بود به درخواست پرودگار دوباره مرا از گور بیرون بکشد

مسخرست

آرزو هایت در باتلاق بلاتکلیفی گم شد آسمانت گم شد زمینت گم شد و من تنها در کوله پشتیِ عمرِ خود سوغاتِ حسرت و زخم برایت آوردم. شرمسارم اما کودک درون‌ من مدت‌ها است بر اثر کهولت سن مُرده. ای طفل آرمانی از گذشته خبری نبود، از اکنون نیست و از آینده نیز. -کیا

این چه کوفتی بود پیدا کردم

1395/1/24

دفترچه خاطرات

اضمحلال... مثل آیینه‌ای ترک‌خورده که هر تکه، تصویری متفاوت از خودم را نشان می‌دهد.