کولیآنا🃏'

گه ملحد و گه دهری و کافر باشد گه دشمن خلق و فتنه پرور باشد باید بچشد عذاب تنهایی را مردی که ز عصر خود فراتر باشد

امیدوارم لیریکشو هیچوقت درک نکنین

درد در ذره به ذره این جسم نیم جان نفوذ کرده. گر چه قبل از این ها غمی کاذب را مکتوب میکردیم، اما حال جای شلاق های پیاپی‌ش درد می‌کند. مُردن فقط زیستی نیست، زیرا که در قبری عمودی که به جای خاک با هوا پر شده ذره ذره تجزیه می‌شویم. درد می‌تابد به شیار های بدن و کم کم آنجا خشک می‌شود و می‌پوسد. تنت را بوی کرخی برمی‌دارد و تو پناهنده‌ی تیرگی می‌شوی اما تاریکی نیز پَسَت می‌زند. درد مطلق معلقی مطلق پروانه‌ی نحیف و پر نقش و نگار عشق، خفاشی پست و سیاه از آب درآمد و خس خس کنان در شبی تیره جان داد؛ و امان از دل کسی که قله‌های رویاهایش را ارزانی دشت پروانه های‌ زشت کرد. آخر مگر پروانه هم نیش دارد؟ این زهر کشنده در وجودش چگونه بال هایش را نسوزانده؟ اما دیگر هر چه که بود و نبوده اهمیتی ندارد. بهشتی خاکستری و جهنمی یخ زده به جان سرنوشتم هجوم برده‌اند و من تنها قربانیِ بی خبر از همه جای درختِ سیبی بودم. فرجام، چه می‌دانم، شاید با یک بار مردن تمام نشویم. اما می‌دانم آخر کار دستم می‌دهند. اکنون نیز به من تشنه، سراب کویر نشان می‌دهند و دست و پایم را می‌بندند و از غرض به اقیانوس رها کرده و می‌گویند که شنا کن. رو به زوال میروم و نمی‌توانم که بگریزم تاول ها تیر می‌کشند حتی توان سفر به جسمی دیگر هم نیست. در شگفتم که این قاصد نگون بخت چطور می‌خواهد بار درد مرا حمل کند و به پروردگارش گزارش دهد. جنگل سرسبز عاشقی ما تنها هیزمی به چشم آتش تقدیر بود و حال در آخرین جنگ بین غروب و طلوع، سرخی چیره می‌شود و من می‌مانم با این اژدهای خوفناک که آیا گلویش را چنگ بزنم و او شکل عصا گیرد و یا او تنها با نعره ای آتشین، این نیم جان خامی را هم که مانده بسوزاند. -کیانا

طفل امید زاده‌ی رنج است و پرورده‌ی دامان تحمل. -K

📰'

Devils never cry

که هر کدومش ۶ ماه طول میکشه

دو بار در کل سال ناراحت میشم کلا

بوی تظاهر میدم به کل دبل سایدم