کولیآنا🃏'

بودنت سیری چند؟

تهی از خویشتنم

من نشستم بروی مِی بخری برگردی ترسم این است مسلمان شده باشی جایی

جنون خردمندان خوش است

آمدی قصه ببافی که موجه بروی؟ در مزن، رفته‌ام از خویش، کسی منزل نیست

ای پیچک سرسبز بیفشانم تا خورشید بیفشانم تا حریم روزنه‌ی امید آه و آوخ پاک یادم رفت، تو خود خورشیدی و من طفلک سبزه‌ای مطرود از باغم و ریشه هایم ریشه هایم سایه می‌نوشند.. _کیآ

-

این چندمین شب است كه بیدار مانده‌ام آنگونه‌ام كه خواب قبولم نمی‌کند بیتاب از تو گفتنم، آوخ كه قرنهاست آن لحظه‌های ناب قبولم نمی‌کند گفتم كه با خیال دلی خوش كنم ولی با این عطش سراب قبولم نمی‌كند بی سایه تر ز خویش حضوری ندیده‌ام حق دارد آفتاب قبولم نمی‌كند

چه هنگامه‌ی برزخیست این بامدادِ وامانده