کولیآنا🃏'

I'm crying all my tears And that's fucking pathetic

به حدى درد تنهايى دلم را رنج مى دارد كه با آواى دل خواهم كشم فرياد و برگويم خدايى كه فغان آتشينم در دل سرد او بى اثر باشد خدا نيست شما اى موليانى كه مى گویید خدا هست و براى او صفتهاى توانا هم روا داريد بگوييد تا بفهمم چرا اشک مرا هرگز نمى بيند؟ چرا بر ناله پر خواهشم پاسخ نمى‌گويد؟ چرا او اين چنين كور و كر و لال است و يا شايد درون بارگاه خويش كسى لب بر لبانش مست تنهایی و يا شايد دگر پر گشته است آن طاقت و صبرش كنون از دست داده آن صفتها را چرا در پرده مى‌گويم؟ خدا هرگز نمى باشد. من امشب ناله نى را خدا دانم من امشب ساغر مى را خدا دانم خداى من دگر ترياك و گرس و بنگ مى‌باشد خداى من شراب خون رنگ مى‌باشد مرا پستان گرم لاله رخساران خدا باشد خدا هيچ است. خدا پوچ است. خدا جسمى است بى معنى خدا يك لفظ شيرين است خدا رویایى رنگين است

کفر نامه_کارو دردریان

🗽'

دانستی خدایان مردمِ چشمان نیز می‌میرند؟ تب عشق قلب را مذاب می‌کند؟ رد سرشک ذوق سوزنده‌ است؟ دانستی عشق تنها هاله‌ای کدر بر برق حقیقت بود؟ یا که جوانه در زمستان می‌میرد؟ دانستی ما نیز مردگانی بودیم قربانیِ القای زندگی؟ یا که منتظرانی بودیم در اتاق سوگ؟ دانستی؟

ما بهار و زمستان را به یک دگر پیوند زده بودیم اما ای گل شب بوی من که به استقبال بهار آمده بودی،

حال دانستی که

روزی از تولد بهار مرگ می‌روید؟ روزی آسمان هم به زمین می‌خورَد؟ -Kia

با آوازی نیمه‌کاره در گلو رها شدم میان آدمیانی که معنای نیمهٔ باقی‌مانده را نمی‌فهمند بعد از این ادامهٔ عمرم را در تاریکی سکوت خواهم کرد به‌احترام صدایی که زمانی نیمهٔ روشنش را خرج عشق کرده بود

مرا با تاریخ داوری کن رد آغشته ای که یک شعله ی لرزان شمع در هوا رها می‌کند  و یا مه آلوده‌ی کوری نبوده‌ایم ما مرا با دانش دریاب نور دیده ام مرا با فلسفه درک کن و با تاریخ داوری کن احمد کایا