Everywhere, Everything

برگ ریزونای پاییز کی چشم به راهت نشسته از جلو پات جمع می‌کنه برگ‌های زرد و خسته کی منتظر می‌مونه حتی شبای یلدا تا خنده رو لبات بیاد شب برسه به فردا

دلگیره شهر زیر آسمون کبود با اینکه تموم‌ شده میون ما هر چی‌ که بود ولی روزای جالبی بود من حسم بهت واقعی بود روزای خوب می‌گذرن همیشه زود با اینکه تموم‌ شده میون ما هر چی‌ که بود ولی روزای جالبی بود

غصه‌مون گرفت تو هوای تلخِ پاییز با غروبای غم انگیز آسمون از گریه لبریز راهی هم نبود باز دوباره باد و بارون چی دیگه مونده برامون؟ ما چه کردیم با دلامون؟

هرجایی بری باز تنهایی آخه خنده‌های تو برای من بود با حسرت نگرانم واسه‌ت کاش هنوز دستای تو، تو دست من بود میاد اون روزی که عکست از تو چشام می‌ریزه به خودم میام و میبینم نیستی و پاییزه

برگای زرد، منو ياد تو میندازن چه زود رسيد پاييز بازم اما اين بار تو مال من نيستی روزا دارن آروم آروم سرد می‌شن غروبا دلگيرترن همه دنيا بهم می‌گن نيستی

ﺩﻧﻴﺎی ﻣﺎ ﺍﻧﺪﺍﺯه‌ی ﻫﻢ ﻧﻴﺴﺖ ﻣﻦ خیلی ﻭﻗﺘﺎ ﺳﺎﻛﺘﻢ ﺳﺮﺩﻡ  وقتی ﻛﻪ می‌رم ﺗﻮ ﺧﻮﺩﻡ ﺷﺎﻳﺪ پاییز ﺳﺎﻝ ﺑﻌﺪ ﺑﺮﮔﺮﺩم

بازم تو خواب من با من قدم بزن آروم و سر به زیر می‌میرم از غم و بی خود سراغمو از آدما نگیر

هوای بعد تو لبریزه یه ازدهامی از پاییزه که باورام تو این فصل بی تو می‌ریزه وقتی دوری کلافه می‌شم از همه هر جا می‌رم هوا برای من کمه به من نگو خداحافظ

غرق میشم تو سیاهِ موج موهایی که نیست دور تو می‌گردم اینجا دورِ مِیدونی که نیست تو یه روزی برمی‌گردی از خیابونی که نیست عاشقم می‌شی دوباره عاشق اونی که نیست

به چی فکر کنم توی تنهاییام که سمت تو یک شب حواسم نره چه رختی بپوشم تو روزای سرد که عطر تو توی لباسم نره به غیر از تو باید به چی فکر کنم تو چالوس وقتی که بارونیه بدون تو لعنت به جاده‌ها که هر چهار فصلش زمستونیه

دلگیره شهر زیر آسمون کبود

با اینکه تموم‌ شده میون ما هر چی‌ که بود

ولی روزای جالبی بود

من حسم بهت واقعی بود

روزای خوب می‌گذرن همیشه زود

با اینکه تموم‌ شده میون ما هر چی‌ که بود

ولی روزای جالبی بود