‌‌ ‌ ‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌ ‌ ‌ ‌vamp's all mine‌ ‌ ‌

  ֵ ୨ৎ 𝖧𝖾𝖾𝗃𝖺𝗄𝖾, 𝖶𝗈𝗈𝗇𝗆𝗒𝗎𝗇𝗀𝗓 ⋆.

🐈‍⬛️: همین‌طوری اگه فقط یکی بخرین تنها می‌مونه، پس... 🐈‍⬛️: باید یه دوست کنارش بذارین. اگه فقط دوتایی باشن ممکنه... 🐈‍⬛️: با هم دعوا کنن! پس یه دوست دیگه هم کنارشون بذارین..تا کمتر احساس تنهایی کنن 🐶: آره آخه این‌طوری یه جوری می‌شه، مگه نه؟ 🐈‍⬛️: پس باید عددشون زوج باشه..که با هم جور بشن.. 🐶: من اگه بودم..این‌طوری این محصول رو... 🐶: خب اگه بخوایم همه‌رو یکجا بگیریم چی باید بخریم؟ 🦊: فکر کنم همه نسخه‌ها عالی باشن 🐈‍⬛️: من چون همه‌شون رو دوست دارم... 🐈‍⬛️🐶: *نمیدونن دارن چی میگن😂💔 🦊: توی تک‌تک‌شون عکس‌های شاهکار وجود داره 🐶: اینجا چشم منم هست پس حتماً باید بخرینش! 🦊: چرا این‌طوری می‌کنید؟بیاید جمع‌بندی کنیم؟ 🐈‍⬛️: بله، تمام شد..خداحافظ! 🐶: آها، خداحافظ!

بحثِ کنترل کردن تو نیست؛ بحثِ سهم منه. سهمی که از بین تمام آدم‌های این دنیا، فقط من باید داشته باشمش. من نمی‌خوام بقیه اون تویی رو بشناسن که من برای هر ذره‌ش می‌میرم. نمی‌خوام کسی بفهمه پشت اون نگاه‌ها، اون سکوت‌ها و اون لبخندهای کوچیکت چه چیزی پنهان شده. نمی‌خوام کسی به اون قسمتِ نرم و بی‌دفاعت نزدیک بشه؛ همون جایی که من با هزار زخم و هزار شبِ لعنتی، خودم رو بهش رسوندم. می‌دونی مشکل من چیه؟ من وقتی چیزی رو دوست داشته باشم، بلد نیستم نصفه دوستش داشته باشم. نمی‌تونم ببینم چیزی که برای من این‌همه عزیزه، جلوی چشم بقیه همون‌قدر زیبا و دست‌یافتنی باشه. نمی‌تونم تحمل کنم کسی دیگه از توجهت خوشحال بشه، از خنده‌ت دلش بلرزه، یا حتی برای چند ثانیه همون حسی رو تجربه کنه که من با بودنِ تو تجربه می‌کنم. شاید خودخواهانه باشه. اما من دلم می‌خواد وقتی بهت نگاه می‌کنم، تهِ دلم مطمئن باشم چیزی بین ما هست که هیچ‌کس دیگه سهمی ازش نداره. چیزی که اسمش رو نمی‌شه راحت گفت، نمی‌شه به کسی توضیحش داد، فقط باید بین من و تو زنده بمونه. من نمی‌خوام تمام دنیا تو رو نبینه؛ می‌خوام تمام دنیا تو رو ببینه و هیچ‌کس نتونه به اون قسمت از تو برسه که من با تمام وجودم بهش وابسته شدم. آرامشی که فقط کنار من داری. صدایی که وقتی با من حرف می‌زنی نرم‌تر می‌شه. لحظه‌هایی که دیگه لازم نیست چیزی رو پنهان کنی و فقط خودِ خودت می‌شی. همه‌شون برای من زیادی باارزش‌ن که بذارم تبدیل به چیزهای معمولی بشن. من به تو مثل چیزی که باید داشته باشمش نگاه نمی‌کنم؛ بهت مثل بخشی از خودم نگاه می‌کنم که نمی‌تونم از دست دادنش رو تصور کنم. و شاید همین چیزه که منو ترسناک می‌کنه؛ اینکه وقتی پای تو وسط باشه، کلمه زیادی برای من معنایی نداره. زیادی دوست داشتنت، زیادی خواستنت، زیادی دلتنگت شدنت، زیادی نزدیک بودنت. هیچ‌کدوم برام کافی نیست. من تو رو برای قفس نمی‌خوام. برای این می‌خوام که وقتی همه‌ی دنیا از کنارت رد می‌شن، بدونی یک نفر هست که نگاهش به تو با هیچ‌کس قابل مقایسه نیست. کسی که تو رو فقط وقتی زیبا، خندان یا قوی هستی نمی‌خواد؛ حتی اون قسمت‌های تاریک و شکسته‌ت رو هم می‌شناسه و باز هم دلش می‌خواد نزدیک‌ترت بشه. و بله. من حسودم. به هر دستی که زیادی بهت نزدیک بشه، به هر نگاهی که بیشتر از حد لازم روی تو بمونه، به هر کسی که فکر کنه می‌تونه جایی در قلبت پیدا کنه که من برای رسیدن بهش، تمام خودم رو وسط گذاشتم.