𝘓ᨵׁׅׅ𝘴𝘵𝓒𝘢𝘴𝘵𝘭ꫀׁׅܻ݊ ᰔᩚ
前往频道在 Telegram
337
订阅者
无数据24 小时
无数据7 天
无数据30 天
帖子存档
ننگ بر کسایی که ۴۷ ساله خون مردم و توی شیشه کردن
الان کجا هستید؟
الان جان فدا هاتون و بفرستید
مگه انتقام خون اون گوشت گندیده یخچالی و نمی خواستید بگیرید؟
مگه این همه ماه پرچم تو باسن تون نکردید که ما جنگ میخواییم؟
بعد با پررویی تمام خبر از قطع اینترنت و برق میزنید؟
17 7月, 03:50
اون دریا سرزنده ترین آبی بود که توی زندگیم دیدم
سرشار از انرژی خوب بود هر موجی که به سخره ها میخورد.
نمیتونم بهش فکر کنم که الان بوی باروت و خون بده.
17 7月, 03:48
همش یاد اولین و آخرین باری که رفتم جنوب میوفتم.
واقعا غمگینم. واقعا نمیدونم چطور توصیفش کنم
17 7月, 03:44
یادش بخیر
قبلا تنها آلفا امگایی که میشناختم همون دوتا گرگا بودن تو اون انیمشن عه
16 7月, 16:56
جود توی مصاحبه بعد بازی آرژانتین گفته«فقط هالند میتونه الان حالم و خوب کنه»
یعنی جدی برای اولین بار اتفاقاتی که دلم میخواد داره میوفته؟!!!
16 7月, 14:10
𝓐𝓶𝓸𝓾𝓻𝓮𝓾𝔁: 𝓵𝓸𝓿𝓮𝓻𝓼
یکی از آن روز های گرم ماه آگوست بود، اما باران تابستانی نابهنگام آن شب، بوی سردی زمستان را میداد. آندره، درحالی که سیگار برگ آمریکایی گرانی را بین لبانش جا به جا میکرد، از پشت شیشه های عمارت قدیمی کلاویِس ها، چشم به تلاقی قطرات باران دوخته بود. چشمش به منظره کم یاب پیش رو بود، اما ذهنش در جای دیگری سِیر میکرد. در آخر، از افکار پریشانی که ذهنش را به آشوب انداخته بود کلافه شد و دستی در موهای مَواج سیاهش کشید. سیاهی که با آسمان شب در زمستان برابری میکرد. تصمیم گرفت به جای نگاه کردن به صحنه تکراری پیش رویش، کمی وقتش را در کتابخانه قدیمی پدربزرگ مرحومش بگذراند. سیگار برگش را در جا سیگاری کنار پنجره خاموش کرد و با قدم های بلند به سمت کتابخانه رفت. آن وقت شب تقریبا همه به جز دربان عمارت خواب بودند. تقریبا همه. به جز آندره و دخترک سپید موی عمارت. همانطور که آندره شمع به دست وارد کتابخانه می شد، برق سپید و نقره ای گیسوان کاترین نظرش را جلب کرد. دخترک که روی بالشت های کنار لبه پنجره جاخوش کرده بود و غرق در کتاب و نوای باران شده بود، متوجه حضور آندره نشد. چشمان بلوطی اش به سرعت روی این جملات کتاب سُر میخوردند و هر لحظه لبخند کوچکش پررنگ تر می شد. آندره لحظه ای در دهانه در ایستاد تا به دخترکش نگاه کند. کسی که فقط در خیال های محال متعلق به او بود... کمی جلوتر رفت. شمع را روی میز عریض وسط اتاق گذاشت و به سمت پنجره رفت. کمی دورتر از کاترین، به دیوار کنار پنجره تکیه داد و درسکوت به دختری زیبا، که با تمام وجود غرق در داستانی سحرانگیز شده بود، می نگریست. چند تار موی نقره ای از پشت گوش کاترین راه خود را به صورتش باز کرده بودند. آندره بدون لحظه ای درنگ یا فکر قدم هایی نرم به سمت او برداشت و با لطافتی بی مانند رشته مو های مزاحم را دوباره پشت گوش کاترین گذاشت تا چیزی مزاحم مطالعه شیرین او نشود. درحالی که هم اکنون تنها چیزی که مزاحم کاترین و مایه تعجب اش شده بود، حضور والا مقام عمارت کلاویس ها آن وقت شب دقیقا در پنج سانتی متری صورت کاترین بود._𝘋𝘪𝘴𝘤𝘩𝘢𝘳𝘨𝘦𝘴 𝘧𝘳𝘰𝘮 𝘮𝘺 𝘮𝘪𝘯𝘥
16 7月, 11:32
