بی‌جواب!

و یک روز خواهم رفت. نه با چمدانی که کنار در گذاشته باشم، نه با نامه‌ای که بر میز جا گذاشته باشم، نه حتی با یک خداحافظی ساده. ناگهان ناپدید خواهم شد. یک صبح از خواب برمی‌خیزید و می‌بینید دیگر خبری از من نیست. نه پیامی، نه تماسی، نه نشانی. گویی کسی مرا از میان زندگی‌تان پاک کرده باشد و حتی زحمت توضیح دادنِ جای خالی‌ام را نیز به خود نداده باشد. نخست شاید خشمگین شوید. بگویید: «باز چه بر سرش آمده؟» سپس منتظر بمانید که بازگردم. یک روز. دو روز. یک هفته. و بعد، کم‌کم، پرسش‌ها آغاز می‌شوند. کجا رفته است؟ چرا رفته است؟ با چه کسی رفته است؟ چه اتفاقی افتاده که هیچ نگفته است؟ و من به هیچ‌کدام پاسخ نخواهم داد. نه از سر لجبازی؛ شاید چون بعضی رفتن‌ها آن‌چنان طولانی در ذهن آدم رخ داده‌اند که وقتی سرانجام پاهایش به راه می‌افتند، دیگر چیزی برای توضیح دادن باقی نمانده است. من مدت‌ها پیش از رفتنم، در ذهنم از همه خداحافظی کرده‌ام. سر سفره نشسته‌ام و در حالی که دیگران سخن می‌گفتند، به این اندیشیده‌ام که اگر دیگر نباشم، چه کسی جای خالی مرا پر خواهد کرد. در خیابان راه رفته‌ام و با خود گفته‌ام:«اگر همین حالا بروم، کسی متوجه خواهد شد؟» و سپس از خود شرمنده شده‌ام که چرا آدمی باید برای فهمیده شدنِ رفتنش نیز این‌چنین محتاج باشد. شاید روزی واقعاً بروم؛ نه از آن رو که از همه متنفرم، نه از آن رو که دیگر هیچ‌کس را دوست ندارم. اتفاقاً شاید برعکس. آدم گاهی از کسانی می‌رود که هنوز دوستشان دارد، زیرا دیگر نمی‌داند چگونه در کنارشان بماند. و این قسمت را هیچ‌کس درک نمی‌کند. همه به دنبال مقصری می‌گردند. یکی می‌گوید فلانی چیزی گفت. یکی می‌گوید فلانی کاری کرد. دیگری نیز با اطمینان سر تکان می‌دهد و می‌گوید:«خودش عجیب بود.» و من از جایی دور، اگر جایی برای تماشا کردن باقی مانده باشد، احتمالاً به این صحنه خواهم خندید. زیرا هیچ‌کس نمی‌داند آدم‌ها یک‌باره نمی‌روند. آدم‌ها ذره‌ذره ناپدید می‌شوند؛ نخست از حرف‌هایتان، سپس از جمع‌ها، بعد از عکس‌ها، بعد از برنامه‌های فردا، و سرانجام، روزی واقعاً دیگر نیستند. و شاید تلخ‌ترین قسمت همین باشد: هیچ‌کس نخواهد فهمید کجا رفته‌ام. هیچ‌کس نخواهد فهمید چرا رفته‌ام. فقط یک صندلی خالی باقی می‌ماند، یک شماره که دیگر پاسخ نمی‌دهد، چند عکس قدیمی، و آدم‌هایی که گاه، در میانه‌ی جمله‌ای، خواهند گفت: «راستی، یاد فلانی افتادم.» و من دوست دارم اگر قرار است روزی این‌گونه ناپدید شوم، دست‌کم در همان لحظه یکی از شما آرام بگوید:«کاش فقط می‌گفت چرا.» نه برای آنکه بازگردم. فقط برای آنکه بدانید گاهی آدمی که بی‌خبر می‌رود، سال‌ها پیش از رفتنش، هزار بار در دل خود فریاد زده بود: «کاش کسی مرا می‌دید.» •| مینا 🥨

ﻣﻦ ﺍﺯ ﺁﻏﺎﺯ نمیﺗﺮﺳﻢ ﻣﻦ ﺍﺯ ﭘﺮﻭﺍﺯ نمیﺗﺮﺳﻢ ﻣﻦ ﺍﺯ ﺁﻏﺎﺯ ﯾﮏ ﭘﺮﻭﺍﺯ ﺑﯽ ﺍﺣﺴﺎﺱ ﻣﯽﺗﺮﺳﻢ ﻣﻦ ﺍﺯ ﺳﻮﺧﺘﻦ نمیﺗﺮﺳﻢ ﻣﻦ ﺍﺯ ﺳﺎﺧﺘﻦ نمیﺗﺮﺳﻢ ﻣﻦ ﺍﺯ ﺳﺎﺧﺘﻦ ﮐﻨﺎﺭ ﺳﻮﺧﺘﻦ ﺍﺣﺴﺎﺱ ﻣﯽﺗﺮسم ﻣﻦ ﺍﺯ ﺗﺎﺧﺘﻦ نمیﺗﺮﺳﻢ ﻣﻦ ﺍﺯ ﺑﺎﺧﺘﻦ نمیﺗﺮﺳﻢ ﻣﻦ ﺍﺯ ﺗﺎﺧﺘﻦ ﺑﺮﺍﯼ ﺑﺎختن ﺍﺣﺴﺎﺱ ﻣﯽ ﺗﺮﺳﻢ.

فروغ فرخزاد

👩🏻‍⚕️👩🏻‍⚕️

مرسییی دورت بگردمممم

‌ امیدوارم همیشه موفق باشی مینای خوشگلم خیلی خوشحالم براتتتت آرزوی بهترینارو برات دارم بالاتر از اینا ببینمت نازم🤍✨

وای ممنونم شما خیلی مهربونیددد😭💕

‌ واییی خوشگلههه چقدر خوشحال شدم توی این سن کتابت رو چاپ کردییی:)))) باعث افتخاری به امید اینکه کتاب های بعدی ات رو ببینیم❤️

ممنونم مهربوناا💕💕

‌ چاپ کتاب جدیدت مبارک🫠💖

حرفی ، سخنی ، انتقادی ، پیشنهادی ، هرچی “💘

ممنون میشم پیوی پیام بذارید راهنماییتون میکنم @minaa_x

‌ تا کی میشه ثبت کرد؟ هزینه پست و کتاب باهم چقدر میشن؟

نرگس شمع ۲۰ سالگیش رو فوت کردهههه مبارکههه 🥹💞

‌ تولدمه:)

اسپویل نمیکنیم تا لذت خوندنش از بین نره اما عاشقانه هستش بین دو موجود که انسان هم نیستن در جهانی که عشق ممنوعه شعر سپید و دلنوشته هست جوری نوشته شده که در هر خط خودت رو ببینی و پیدا کنی🎀

‌ درود. جریان ِ کتاب چیه؟

حرفی؟ سخنی؟ چیزی؟… https://t.me/MinaBiJavabbot