• Ambience •

راز داری بعد از قطع ارتباط، نشان دهنده‌ی لِول و شخصیت آدماست.

گاهی نگفتنِ «دوستت دارم» از بی‌علاقگی نیست؛ از شدت عشقه. وقتی کسی رو واقعاً دوست داری، نمی‌خوای فقط عاشقت باشه؛ می‌خوای واقعا خوشبختش هم بکنی. و وقتی مرددی از این موضوع به خاطر شرایط کشورت، سکوت می‌کنی...

بعضی خداحافظی‌ها هرگز گفته نمی‌شوند؛ دو نفر فقط آرام‌آرام از آینده‌ی یکدیگر حذف می‌شوند.

این تصویر به یکی از مهمترین مهارت‌های زندگی اشاره می‌کنه. اینکه یاد بگیریم بین چیزهایی که می‌تونیم تغییرشون بدیم و چیزهایی که از کنترل ما خارجن تفاوت قائل بشیم. خیلی وقت‌ها ما به جای اینکه دنبال راه‌حل باشیم، ساعت‌ها درگیر نگرانی و فکرهای تکراری می‌شیم. اما سؤال اصلی اینه: «آیا کاری از دستم برمیاد؟» اگر جواب مثبته، پس بهتره انرژی‌مون رو به جای نگرانی، صرف اقدام کردن کنیم. چون نگرانی به‌تنهایی هیچ مشکلی رو حل نمی‌کنه؛ این عمل کردنه که شرایط رو تغییر می‌ده. از دیدگاه درمان شناختی-رفتاری، این یعنی جایگزین کردن نشخوار ذهنی با رفتار هدفمند.

‏قطع ارتباط با کسی، لزوما به معنی کینه و دشمنی نیست. من برات آرزوی خوشبختی می‌کنم، ولی دور از من و دنیای من.

در انتظار خزان نشسته‌ام تنها، غریب و خسته… باران می‌بارد برگ‌ها می‌ریزند رفتگرها، در خیابان، با صدای برگ‌ها می‌نشینند به سوگ این فصلِ دل‌انگیز .. ✍🏽

روزی تا خرخره عاشق بودم، تا فرق سرم. منی که حالا حوصله‌ی دوست داشتن خودم را هم ندارم.

آنچه از دست دادی برای تو آفریده نشده و آنچه برای تو آفریده شده را هرگز از دست نخواهی داد.

کم دوست داشتن را بلد نیستم. تمام زخم‌های من، از دوست‌ داشتن‌های زیاد من است .

‏آدم‌ها به تو وفادار نیستند، به نیاز هاشون از تو وفادارن؛ وقتی نیازهاشون تغییر کنه وفاداریشون‌ هم تغییر میکنه.

ولی ‏امن بودن میتونه بهترین ویژگی یه آدم باشه.

من تو را دوست داشتم در روزهایی که مسئله‌ی ما زنده ماندن بود، نه عاشق بودن.

خیلی ساده بخوام توضیح بدم، هرچیزی رو که حس کردی، قطعا درسته.🤌🏻