بتمن در نخلستان 🌴

ترسناک‌ترین قسمتش اینه که بعد از یه مدت، همین شرایط هم عادی می‌شه.

عجیب‌ترین بخش ماجرا اینه که هر روز زندگی، با همه‌ی این اوضاع، همچنان ادامه داره.

من و سرپرستی یک گربه با انسان مورد علاقم کِی؟

تو ایران کسی چایی/tea نیست، بیشتر شبیه چاییه که چند بار دم کشیده و دیگه چیزی ازش نمونده.

اگه چای و قهوه هم حال این کاربرو خوب نکرد، وضعیت شدیداً وخیمه.

درباره‌ی جنوب داریم شعر "دلم می‌سوزد و کاری ز دستم برنمی‌آید" رو زندگی می‌کنیم.

جنوب همیشه بیشتر از چیزی که حقش بوده تحمل کرده؛ کاش یه بار هم سهمش فقط آرامش باشه.

هیچ شهری نباید عادت کنه با صدای اضطراب زندگی کنه. جنوب هم از این قاعده مستثنی نیست.

درسته که سالهای زیادی می‌گذره که اونجا نیستم ولی همیشه قلبم با جنوب ایرانه 💔

ما جنوبی‌ها هر بار اسم شهرمون میاد، دلمون می‌خواد خبرش از دریا و نخل باشه، نه از بحران و ترس.

اگه گوشی بودم، هر آپدیتی که می‌اومد بدترم می‌کرد.

اگه گوشی بودم و روم گلس مینداختن هوا می‌رفت زیرم.

خدا هیچ مردی رو شرمنده‌ی زنش و گربه‌ش نکنه.

جوابای کوتاه به پیامای بلند، بیشتر از هر چیزی ذوق ادامه دادنِ حرفو ازم می‌گیره.

وقتی هر لحظه از روز ازم میپرسن چی میخوای:

یه حسی بهم میگه امباپه امشب به خاطر دوست‌دخترش که اسپانیاییه بد بازی کرد، ولی نمی‌تونم ثابت کنم.

خواهشاً فعلاً به فرانسویا نگید تو ملایر هم برج ایفل داریم، حالشون خوب نیست.

اینکه با همه‌ی چیزایی که دیدم، هنوز آدم‌ها و دنیا برام ارزش دوست داشتن دارن.