505

خواستند از تو‌بگویند شبی شاعر ها عاقبت با قلم شرم‌نوشتند:نشد!

به خداحافظی تلخ تو سوگند نشد که تو‌رفتی و‌دلم ثانیه‌ای بند نشد. فاضل نظری

من هرگز آدمای امن زندگیم رو‌فراموش نمیکنم،حتی اگه مثل تصویر ماه و برکه فاصله باشه بینمون.

یک عمر زیر پا لگد کردند اورا اکنون که می‌گیرند روی شانه،مرده است. مهمان آتش_فضل نظری

تارا دقیقا همون کاشیِ عجیب غریبِ منه بین کاشی های ساده و‌تکراری و کسل کننده

من عاشق و شیفته آدم هایی ام که شبیه خودشونن؛علاقشون،کتاب هاشون،نوع برخوردشون فقط برای شخصیت خودشونه بدون‌هیچ، تقلید و اثری از رفتار دیگران،اینایی که خودشونن،بهم این حس رو‌میدن که دنیا هنوز جایی قشنگیه برای زندگی.

تو پر نمیکنی فضای خالی زندگی‌ام را،میدانم ولی خیالت هنوز یک گوشه‌اش لم داده با همان خنده‌های بی‌خبر و چشم هایی که وقت نگاه کردنش،همه‌چیز آرام میشد؛ بگذار بخندم.. ولی اگر قرار است بخندم،فقط با عشق بخندم با همان حسی که شبیه تو بود نه چیزی کمتر،نه چیزی بیشتر؛

عاشق این نوشته های یهویی‌ام لای کتاب هام،توی جا مدادیم اینا باعث میشن امید بگیرم و روحم خوشحال شه. ))