Nana's girl.

حس میکنم این ترم به اندازه کافی به صبح زود بیدار شدن نفرت نمیورزم. پس دوباره مرگ بر صبح زود بیدار شدن.

"خیلی بی احساس شدی، اصلا شبیه قبلا نیستی" ممنونم چون آخرین چیزی که بهش نیاز دارم اینه که دوباره یکی از دوست داشتن و حمایت صادقانه‌ام سو استفاده کنه و فکر کنه هرکاری بخواد میتونه بکنه و هروقت بخواد میتونه بره و برگرده و باز مثل قبل باهاش رفتار بشه و بهم به چشم ایستگاهی برای ریکاوری نگاه کنه نه "شخص من".

چون میدونم عاشق اون آدم‌هام ولی هربار که بهشون نزدیک میشم اینقدر احساس خفگی میکنم و دلم میخواد ناپدید بشم که معنا نداره، ذهنم یک دیوونه خونه است، روز به روز دارم بیشتر توی احساس تنفر و انزجار غرق میشم و حتی مطمئن نیستم که دیگه خودمو میشناسم یا نه.

از دست مغزم خسته‌ام و هیچ جمله‌ای برای توصیف‌ش مناسب نیست. روز به روز بیشتر از آدم‌ها متنفر میشم و فاصله میگیرم و اینکه دیگه حتی آدم‌های موردعلاقمم به زور تحمل میکنم داره دیوونه‌ام میکنه.

my mind is killing me.

نمانده در دلم دگر توان دوری چه سود از این سکوت و آه از این صبوری تو ای طلوع آرزوی خفته بر باد بخوان مرا تو ای امید رفته از یاد

اگه کم‌ حرف شدم، منو با موزیکام بشنو.

من اینو پذیرفتم که هرگز قرار نیست با نبودت کنار بیام، که نبود تو مثل یک چاه عمیق تا ابد درونم میمونه، که همیشه قراره با چیزهای کوچیک و بزرگ به یادت بیوفتم و با دیدن ادم‌های شبیه بهت بهم بریزم که قراره همیشه با اشک و لبخند به خاطراتت فکر کنم که قراره همیشه دلتنگت بشم که قرار نیست دیگه دستم بهت برسه.. من اینارو پذیرفتم ولی انگار که پذیرش هم چیزی از دردم کم نمیکنه.

A part of me will always wonder why

این موضوع که نمیتونم صندلی رو بردارم و بکوبم توی سر بعضی‌ها و فقط مجبورم لبخند بزنم واقعا داره دیوونم میکنه‌.

☝️🏻💞