300
订阅者
无数据24 小时
-27 天
+830 天
帖子存档
300
گالن‌گالن گریه قورت دادم و در پیِ آن چشمانم سوخت. قلبم دیگر شوقِ قبل را نداشت. چشمانم خسته‌تر از دیروز آدم‌ها را می‌نگریست که در شوق زندگی غوطه‌ور بودند. لب‌هایم خطی صاف بدون کشیدگی شد، در برابر چهره‌های خندانشان... چه بگویم؟ اینکه زندگی گل و بلبل است؟ نیست. اینکه در حسرت گذشته‌ام؟ اینکه آن موقع همچون نوزادی شش ماهه که به تازگی دنیا برایش کشف شده می‌ماندم؟ اما اکنون باران غم در سرزمینم جاری است.و حالا، در میانه‌ی این خاموشی، دلم دیگر تاب فریاد ندارد. هرچه هست، در سکوتی سنگین فرو رفته‌ام؛ نه از خشم، نه از ناامیدی، بلکه از فرسودگیِ روح.نگاهم بر آدم‌هایی‌ست که هنوز می‌خندند، هنوز امید را در مشت می‌فشارند، و من، تنها تماشاگرِ خسته‌ی صحنه‌ایم که دیگر نقشی در آن ندارم.باران غم همچنان می‌بارد. زمینِ دل خیس است، اما هنوز چیزی در آن نمی‌روید. فقط بوی خاک برمی‌خیزد بویی آشنا، بویی از واقعیت.انگار باید پذیرفت که زندگی نه گل است، نه خار؛ تنها گذر نسیمی‌ست از میان هر دو.میان گریه و لبخند، میان رفتن و ماندن، جایی هست که نه تلخ است و نه شیرین فقط «هست».و من حالا، در همان نقطه ایستاده‌ام؛ نه با شوق، نه با اندوه، فقط با نگاهی که کمی آرام‌تر شده است.
-باران بعداز ۷ساعت اغما
300
از همه آدم‌ها فاصله گرفته‌ای؛ ولی اندوهشان را بیشتر از خودشان حس می‌کنی. تنهایی خودت به وسعت دنیا است؛ اما دلت می‌خواهد تمام انسان‌های تنهای دنیا را در آغوش بگیری.
300
برای فرار از خیابان به خانه برمی‌گشت ولی به محض ورود به چهاردیواریش باز دوست داشت به خیابان برگردد. رنج می‌برد که چرا به هیچ جا تعلق ندارد.
امانوئل اشمیت
