پلان ۲۷

امید رو باید روی چیزهایی بست که توی سرنوشت ما هست. باید روی چیزهایی فکر کرد که ما داریم. ما با سلاحی که نداریم نمی‌تونیم به جنگ بریم. پس امید بستن به فرصت‌هایی که مال ما نیست، می‌تونه فرسایشی باشه و آسیب بزنه.

پس انتخاب‌های ما یک محدودیتی داره مختص به همون اسکیپ روم. و چرا گفتیم راس چهارم امیده؟ چون این کل چیزیه که بهش زنده‌ایم. اینکه «اگه» انتخاب‌های خوبی داشته باشیم می‌تونیم از این اسکیپ روم، سالم و موفق بیایم بیرون.

انتخاب‌های ما محدویت دارن و این همون سرنوشته، مثلا نمیشه شما همزمان تو مشهد باشید و توی نیویورک هم باشید.

و اسم این سرنوشته! همون destiny.

ممکنه دو نفر تو یه اسکیپ روم به همدیگه برسن.

هر کدوم ما افتادیم تو یه scape room مخصوص به خودمون. یه اتاق فرار جدی. و برای هر کسی خاص خودشه.

در این دنیا ما، ممکنه اشتباه هم بکنیم و قرار نیست مستقیم به سمت هدف‌هامون حرکت کنیم. خب؟

مرحله بعدی چیه؟ همون رأس آخر. «امید» یا «سرنوشت» هست.

تفاوت ما آدم‌ها توی بزرگ و کوچک بودن هدف‌ها و میزان تلاش‌هامونه.

«حرکت کردن» بعد از هدف‌گذاری، رأس سوم این مربعه. کل اصل زندگی همین تلاش هست.

چرا جلوجلو فکر می‌کنیم؟ تا چیزی که الان نیست رو متصور بشیم و بفهمیم که می‌خوایمش یا نه. خیلی قشنگ و عجیب و بزرگه. مگه نه؟

از قدرت‌های انسان اینه که می‌تونه جلوجلو فکر کنه.

خروجی یک «انتخاب» هم یک «هدف» هست. وقتی انتخاب می‌کنید در واقع هدفی رو تعیین می‌کنید که الان درِش نیستید.

قلب آفرینش و جهان، «انتخابه» و «فکر کردن» مرحله‌ی قبل از انتخابه. بخاطر همینه که اهمیت پیدا کرده.

به بیل گیتس گفتن بزرگترین ترس تو چیه؟ و جواب داد: روزی که نتونم فکر کنم.

من فکر می‌کنم، پس هستم. • رنه دکارت

‌ آهنگ موردعلاقه خودتو بده تا یه چیزی بفرستم بپسندی

خب شمایی که بهشون گوش می‌دید چندتا از کارهای موردعلاقه‌تون از نسل جدید رو بفرستید تا نظر یکی مثل من رو عوض کنه. قول میدم منصف باشم.