پلان ۲۷

یک توصیه (به خیلی‌ها!): لطفا نظرات احساسی آدم‌ها توی کانال روزمره‌شون رو «نقد» و «قضاوت» نکنید. در واقع شما وارد دفترچه خاطرات یک نفر دیگه شدید و بهتره من‌باب ادب هم که شده، فقط نظاره‌گر باشید. این یعنی صدای قضاوت‌گر درون ذهنتون رو هم خاموش کنید. اگر هم آدمی بسیار تأثیرپذیر هستید (که پیشنهاد می‌کنم روی قدرت شخصیتی‌تون کار کنید)، دیوانه‌اید که از همون اول عضو هر کانالی بشید؟! می‌بینی یکی عزت‌نفس پایینی داره، اون یکی زندگی پرحاشیه داره، یکی درگیر سرطان مادرشه، یکی با داغ پدرش کنار نیومده و این‌ها هیچ‌کدوم عجیب نیست! تاریخچه زندگی ما آدم‌ها همینه! محتوای فیلم و سریال و آهنگ‌ها و نقاشی‌ها همینه! دنبال چی هستید واقعا؟ و شما این‌طوری هستید که چرا داری از همسر سابقت می‌گی؟ چرا زیاد از خودت عکس و فیلم گذاشتی؟ چرا زیر فشار قسط و چک داری لِه می‌شی؟ شاید بعضی‌هاتون حالتون بد می‌شه، که به نظرم مشمئزکننده‌ست آدم به قدری ترسو و ضعیف باشه که از واقعیت‌های عریان زندگیِ خودش و دیگران این شکلی فرار کنه. حتی اگه به دنبال حال خوب هم باشی، در نهایت توصیه من بهت اینه: خودت رو برای پذیرش نامطلوب‌ترین داستان‌های زندگی آماده کن! (و شبکه‌های اجتماعی رو از روی گوشیت حذف کن، چون هنوز به اندازه‌ی کافی جنبه نداری!).

زمان تلگرام‌گردیم تموم شد. شب بخیر. :)

مسیر رشد و موفقیت، یک مسیر عاری از دستاورد زودهنگام و هیجانه. سود شما بسیار دیربازده‌ هست و حقیقتا اگه این یکنواختی و خستگی رو دَووم بیاری، از ۹۰٪ آدم‌ها که اغلب دنبال هیجان می‌دوئن، حسابی جلو می‌زنی و به جاهای خوبی می‌رسی.

‌ چطوری روتین حفظ میکنی؟

وقت نمی‌کنم پیام جواب بدم. وقت نمی‌کنم با دوستانم تماس و قرار داشته باشم. وقت نمی‌کنم تو کانالم هیچ نوشته‌ای بذارم. حتی امشب وقت نکردم که دوش بگیرم. دلم برای یه خواب تا لنگ ظهر بدون دغدغه تنگ شده. دلم برای یه شب بیرون شام خوردن و کافه رفتن تنگ شده. حتی دلم می‌خواد بتونم بدون عجله یه‌جا تکیه بدم و با دوستم توی تلگرام چت کنم. در حال حاضر فقط کلی حسرت و آرزو دارم که از صبح تا شب بهشون فکر می‌کنم. و می‌دونم که قراره از این سخت‌تر هم بشه. اگه بپرسی با چه انگیزه‌ای ادامه میدی، هیچ جوابی ندارم. صرفا یک ربات برنامه‌ریزی شده هستم که داره وظیفه‌ش رو انجام می‌ده و اون وظیفه، «ادامه دادن»ئه. پایان.

نیچه گفت:

اگه دلیلی برای زندگی داشته باشی، می‌تونی تقریبا هر ناملایمتی رو تحمل کنی.

بگردیم دنبال دلایل زندگیمون.

‌ هوای سردی که داره میاد شاید نجات دهنده باشه

‌ شاید مسخره باشه ولی فقط گوشیم

‌ کار با همه خسته کنندگیش که باعث میشه چند ساعت یادم بره کجا زندگی میکنم

‌ گریه

‌ فوتبال/کافه رفتن با دوستام/فحش دادن به آخوند/تراپی/کتاب خوندن/زبان خوندن و درس خوندن به امید مهاجرت/لباسای پاییزی

‌ انتظار برای برودت هوام

‌ ورزش

‌ امید

‌ بعد از سه ماه میرم دانشگاه که دوست پسر و دوستامونو ببینم

‌ هیچ نجات دهنده ای در کار نیست

‌ خدا

‌ غذا و سریال

‌ نجات دهنده فقط پلی لیستمه :)