190
订阅者
-124 小时
-27 天
-3030 天
帖子存档
190
Repost from Today
من ایرانم... همان که روزی زخمهایم را با دستهای مردمم میبستم، اما هنوز جای گلولهها روی تنم تازه است.
گمان میکردم صدای انفجار برای همیشه از خاطره کوچههایم رفته؛ اما انگار جنگ، راه خانهام را هیچوقت فراموش نکرده است.
دوباره آسمانم بوی دود گرفته، دوباره مادرها با هر صدای بلند، قلبشان از تپیدن میایستد.
چه گناهی کردهام که سهم کودکانم، صدای آژیر باشد نه خنده؟
من از ویرانی خستهام... از پرچمهایی که روی آوار برافراشته میشوند، از پیروزیهایی که بهایشان، جان آدمهاست.
کاش کسی صدای شکستن استخوانهای رویاهایم را میشنید؛ صدایی که از هر انفجاری دردناکتر است.
من دیگر قهرمان نمیخواهم؛ فقط مردمی را میخواهم که سالم به خانه برگردند.
اما انگار تقدیرم این است که هر بار، نامم را کنار واژه «جنگ» بنویسند.
اگر روزی از روی نقشه محو شدم، بدانید قبل از خاک شدن، هزار بار در دل مردمانم مُرده بودم.
و امشب... من، یک کشورم؛ ایستاده میان دود و سکوت، با قلبی که شکسته شده است ..
