labyrinth

نجات دهنده بعضی وقتا ما نیستیم، دیدن یه تئاتر خوبه، گوش دادن به آهنگای موردعلاقمونه، وقت گذروندن با دوستاست، نوشتن توی ژورنالمونه، خوندن یه کتابه، نواختن یه سازه، دیدن یه فیلمه، عکاسی از جاهای رندومه، عبور از یه محل و خیابونه، حرف زدن با آدمای رندومه، سفر به شهرای متفاوته، طرفداری از تیم و خواننده موردعلاقمونه، حتی دیدن چهره اعضای خانوادمونه و خیلی چیزای دیگه. همیشه که نباید دنبال خوشحالیای بزرگ توی زندگی بود تا احساس کنی خوشبخت و خوش‌شانسی، همین چیزهای کوچیکی که گاها حتی به چشممون هم نمیان یه دلیل‌ان که بخاطرشون خوشحال باشیم، و من الان خیلی بیشتر متوجه‌شون هستم چون زمان به سرعت میگذره و بزرگسالی هرروز بیشتر از قبل خودش رو نشون می‌ده و من می‌دونم که دیگه برای خیلی چیزها وقت نخواهم داشت و خیلی چیزها تکرار نمیشن، پس تا فرصت هست باید ازشون لذت برد. و درنهایت بله، طرز تفکر من اینه، و از آدمایی که با همین چیزهای کوچیک خوشحال نمی‌شن و به این جزئیات اهمیت نمی‌دن بیزارم. و فقط امیدوارم روزی برسه که بتونن روحشون رو نجات بدن و کمی بیشتر به اطرافشون توجه کنن تا بلکه زندگی رو برای خودشون سخت تر از چیزی که هست نکنن.