ٮاڡص

ممنتو موری

چوب لای چرخی کرد که محیط‌ آن، دایره امن زندگیش بود.

در بازی احتمالات، احتمال میداد بدبخت‌ترین آدم روی زمین، به حالش خواهد گریست.

دلم،‌ کلافی گم شده در باد است؛ هر رشته‌اش به جایی می‌رود اما، هیچ‌کدام به دست تو نمی‌رسد.

او زیرآبی می‌رفت و در تاریکی احساساتش، وجود خیس شده‌اش، خشک نمیشد.

گاهی آدم، پشت پنجره می‌ایستد، نه برای تماشای بیرون، که برای فراموشیِ درون.

به یاد تمام کسانی داغی در دل دیگری کاشتند، اما خاکش را خودشان به جان خریدند.

گاهی اوقات، باران یک شب، برای رویاندن جنگلی از حسرت، در دل یک نگاه، کافی است.

سرت شیرین ترین بار روی شونمه.

غروب تویی که چون خورشید در دلش میدرخشیدی، سیاهی به دلش هدیه کرد.