قایقِ آبی

من همیشه دلم می‌خواد توی رابطه‌هام صبور باشم. درسته که خیلی وقت‌ها عجولانه رفتار می‌کنم، زود حرف می‌زنم، بحث می‌کنم و حتی دعوا راه می‌ندازم؛ اما با تمام این‌ها، همیشه صبر می‌کنم. به آدم‌های اطرافم بارها و بارها فرصت می‌دم. انقدر فرصت می‌دم که دلم رو تا جایی که می‌تونن بشکنن، تا جایی که دیگه چیزی برای شکستن باقی نمونه. و وقتی دیگه ته دلم هیچ چیزی نمونده، اون موقع‌ست که رها می‌کنم. رها می‌کنم و می‌رم. شاید بعد از اون رها کردن، هنوز هم اون آدم توی زندگی من بمونه‌ها... اما دیگه فقط «هست». دیگه رنگ نداره، بو نداره، حس نداره، روشن نمی‌شه، ویو نداره، هیچی دیگه نداره... فقط هست؛ بی‌جون، بی‌فایده، بی‌حس. آره، هنوز هست... اما نه دیگه توی قلب من. :)

جدی سلیطه درونم ، دلقک درونم ، تاکسیک درونم و کودک درونم همه باهم ناراحتن.

امروز 17 August,روز جهانی‌ِ دلقک هاست.

‏بچه‌ها من تازگیا میتونم به آدما بگم من از فلان کار یا حرفت ناراحت شدم؛ خیلی باحاله.

And he's blue . . .

به یاد آوردن بعضی چیزا واقعا منو به آدمِ غمگینی تبدیل میکنه و این غم تمام وجودمو فلج میکنه.

تابستون اگه عکس بود:

تو یه موقعیت هایی بهم میگن عصبانی که من هنوز عصبانی نشدم.

Cat.

امروز 16 August,روز جهانیِ چشم خوشگلاست.

من كلا کنار میام، کنار میام، کنار میام ؛ بعدش یهو از همون کنار میرم.

از آدمایی که روابط انسانی رو برام پیچیده و نا امن میکنن خوشم نمیاد.

توی دنیایی که همه گل لیلیوم دوست دارن من هنوز عاشق گل‌ رزم.

حالا که اهنگای مورد علاقتو میفرستی منم بهترین اهنگمو بفرستم اینجا جاش خالی نباشه