قایقِ آبی

بیایم با آدما مهربون‌تر باشیم؛ چون ما هیچ‌وقت نمی‌دونیم پشت سکوت، رفتار یا حتی عصبانیتشون چه چیزایی می‌گذره. نمی‌دونیم چه اتفاقایی رو پشت سر گذاشتن، با چه دردایی جنگیدن و چه زخم‌هایی هنوز با خودشون حمل می‌کنن. گاهی توی تک‌تک رفتارای آدما یه حرف نگفته، یه درد پنهون یا حتی یه ترومایی هست که شاید خودشونم هنوز نفهمیده باشن. پس توی این روزای سخت، یکم بیشتر حواسمون به هم باشه؛ با هم مهربون‌تر باشیم، کمتر قضاوت کنیم و یادمون نره شاید یک رفتار ساده و مهربونانه‌ی ما، برای یکی خیلی بیشتر از چیزی که فکر می‌کنیم ارزش داشته باشه.

امروز October 5، روز جهانیِ روانی هاست.

‏موهای کف اتاقم از موهای سرم بیشتره.

دخترم نداشتنش بهتر از اینه داشته باشیش ولی ندونی با چند نفر شریکی.

زندگی آکادمیک خیلی خوب و جالبه؛ باعث میشه آدم بیشتر درگیر درس، یادگیری و کارهای روزمره بشه. هر روز یه چیز جدید یاد می‌گیری و در کنارش مسئولیت‌ها و کارهات هم بیشتر میشه. گاهی خسته‌کننده‌ست، ولی در کل حس پیشرفت و رشد خوبی به آدم میده.

عزیزم می‌دونم زندگی ادامه داره، برای همین دارم گریه می‌‌کنم.

بچه ها من فهمیدم از چشم افتادن چه جوریه؛ دوستش داریا، ولی دیگه هیچیش برات مهم نیست.

بنظرم هوای سرد و سرما خوردگی خیلی بهتر از هوای گرمه.

امروز 4 October، روزِ جهانی حیواناته.

من شنبه رو دوست ندارم رابرت، شبیه داشاقه.

بعضی تغییرها از یه تصمیم نمیان، از یه خستگی عمیق میان.

من وقتی میفهمم رفیقم دوباره با اکسش حرف زده:

چنل بهونه‌اس، من از بچگی دلم میخواست یه نفر به حرفام گوش بده.

امروز 3 October، روزِ جهانی دوست پسره.

کافیه یکم بی توجهی ببینم تا نشون بدم بی‌ توجهی واقعی چه شکلیه.

چقدر آدم‌های جالبی هستین، من میرم یه ردیف دیگه دیوار دورم رو بالاتر ببرم.

دروغ گفتن به من اضافه کاریه، چون همینجوریشم باورتون ندارم.

یکیو پیدا کنین اینجوری کنارتون بمونه: