🐋|اَلِف_میم|

ء «داخل کلّ انسان قصةٌ یَوَدّ لو یَنساها.» درونِ هر انسان داستانی‌ست که دوست دارد آن را فراموش کند...

ء دنیای "اگر " های توی سرم هر روز داره بزرگتر میشه....

ء یه سری جاها دلم میخواد زبون باز کنم بگم، سربلندیِ شما از سر به زیری‌های ماست از شعورِ کم، جسورید و وقاحت می‌کنید در توهّم، خویش را شیری تجسم می‌کنید از نجابت‌های ما احساسِ قدرت می‌کنید

-‏افسرده ترین حالتم، سه هیچ طنزت رو می‌زنه...

ء

ء هرچند من ذاتاً آدمِ غم‌انگیزی هستم، ولی نمی‌خوام این غم از تو باشه.

-وقتی هم ابهتو حفظ کردی هم خانومی رو...

ء امیدوارم ترند بعدی که همه انجام میدن مهربون بودن باشه چون بعضیا انگار از دروازه‌های جهنم فرار کردن...

ء یک روز که از همه چیز دست کشیدم تا برای تو خانه ای باشم، پشت در ماندم. قلبی اگر داشتی برای این جمله ساعت ها گریه میکردی....

"فهمیدی بابا منو بیشتر دوست داره یا بازم بوسم کنه؟ " خاصی تو چشاشه....🎀👀

/وقتی میخوای اشکای آلرژیت رو احساسی جلوه بدی:

-احتمالا اگر این لحظه یه بخشی از موزیک بود میشد : "تو چشمام اشکی نمونده که بریزم واسه تو"

ء در جواب تمام نیستی کجایی ها باید بگم تو خودم عزیزم تو خودمم...

ء يا فرحةَ يعقوب بيوسف؛ مُرِّي بنا... ای شادمانیِ یعقوب ز بازگشت یوسف؛ سری هم به ما بزن...

ء نزار قباني يه زني رو ترسيم مي كنه به نام: "لم تخلق للنسيان" زني ك براي فراموش شدن خلق نشده... يه جور زني هست، ك اگ آزارش دادي و رهاش كردي، ديگ شبيهش روپيدا نمي كني... اون وقت تا آخر عمرت تيكه تيكه از وجودش رو تو زن هاي ديگه مي جوري، ولي نمي توني جاش رو پر كني...

ء "إنغمس فيما تُحب متشفى دونَ أن تُدرِك" خودت را در چيزي ك دوستداري غرق كن، بي آنكه بفهمي شفا خواهي يافت...

ء من‌باب آلرژیک ترین سوغاتی های نیومده‌ی پاییز:

-‏چرا ساک باشگاه افقیه ولی کمدا عمودی👩‍🦯