کماکان.

انقدر‌ خوشحال می‌شم وقتی چیزایی که می‌نویسم رو فور‌ می‌کنید چنلاتون

و چه برای ایران، چه افغانستان و چه هرجای دیگری از دنیا که در اونجا داره به زن‌ها ظلم می‌شه همون‌طور که رها ‌می‌گفت، من هم می‌گم "زن، زندگی، آزادی" برای همیشه

فراموش نخواهیم کرد و از یادتان کاسته نخواهد شد... حتی اگر این حکومت خونین‌ به ظاهر، یک آزادیِ دروغین فراهم کند یا که از آسمانِ بی‌رنگشان، طلا بخواهد ببارد! نه باور می‌کنیم، نه فراموش. چرا که هر پروانه‌ای یادآورِ آرزوهای کوچک علی‌ست و هر پرتوی آفتابی، نشانه‌ایست از شوقِ از دست رفته‌ی رها، به زندگی... و قاصدک‌ها، هنوز که هنوز است از مانی می‌گویند... هاله‌ی ماه

واقعا دوستش دارم کاش یهویی نمیرم یه وقت که تموم بشه

یعنی ممکنه برم یکی رو استخدام کنم بگم یه کاری کن عاشقت شم بعد زمستون که شد ترکم کن که من اینو بتونم تموم کنم

میدونستید من از ۱۴ خرداد پارسال داستان جدیدمو شروع کردم و تا الان کلا ۶ صفحه‌ی ویرایش شده‌ی مورد پسند دارم ازش

امروز هی بدتر و بدتر میشه

بیاید حرف بزنیم باهم بچها

مرا به آرزوی آدمی دگر بودن می‌رسانی. کسی نزدیک‌تر به رویای تو... همان رویایی که در ذهن خود می‌پروری‌ و به آینده‌ی روشنی، که گمان می‌کنی من روزی تاریکش خواهم کرد. اما عزیز ترینم... گاهی بخاطرت اشک‌های من می‌خواهند که به دختری دیگر تعلق داشته باشند به همانی که تو می‌توانی بی قید و شرط بپذیری‌اش و به جای انکارِ وجودش، دوستش داشته باشی. هاله‌ی ماه

عمو خدا خیرت بده

یه بار از یه عمو قنادی عکس گرفتیم بهمون کیک شکلاتی داد

چقدر با اسبم (نرجس) می‌رفتم پل سفید قبلا، یادش بخیر

یه سر به خاکستری‌‌های دوربین زدم دیدم نه، بگی‌نگی باحالن

خجالت کشیدم

پرایوت زدم واسه بابام فکرکنم

یعنی میگید ممکنه کسی توی چنل من باشه اما توی گپ عکاسیم نباشه؟؟ بپرید ببینم