Labyrinth

و تو نمی‌دونی من چند بار احساساتم رو نسبت به چه چیز‌ها و آدم‌های دوست‌داشتنی‌ای کشتم چون می‌دونستم برای زندگیم اشتباهن.

حقیقتاً جدیداً این مدلی‌ام که می‌فهمم چه اتفاقی داره می‌افته، می‌فهمم چه خبره، ولی اونقدر ظرفیت روانیم از هر لحاظ پر شده که حوصله‌ی چالش جدید ندارم. یه ولش کن می‌گم و از کنارش رد می‌شم.

از یه جایی به بعد دیگه دلم نخواست. بحثِ نتونستن یا نشدن نبود. دلم نخواست فقط. دلم نخواست مهربانانه طی کنم زندگی رو با آدما. دلم نخواست احترام بیهوده بذارم به یه مشت احمقِ بی بته. دلم نخواست به تو حق بدم برای از روی من رد شدن و برنگشتن. دلم نخواست کسی رو آدم حساب کنم. دلم نخواست قاطی بشم با بقیه. دلم نخواست ذهنیت خودمو آلوده ی حرف و دیدگاه بقیه کنم. دلم نخواست دوست کسی باشم. دلم نخواست کسی بقدر دشمنم شدن احساس اهمیت دریافت کنه ازم. از یه جایی به بعد، لج کردم. با خودم نه ولی. با همه ی آدما، با کل دنیا.

اما عزیزم در این روزها کاش تو تنها کمی کمی با من مهربان تر بودی.

My best one 🤍