موسیقی طبقه ۳۶ اتاق ۲۲

انقدر آهنگ‌ها رو زیر و رو کردم، ولی هیچ‌کدومشون چیزی که می‌خوام بگم نیست یاد اون روز افتادم که میقانی توی کارگاه یه همچین چیزی گفت، تا حالا شده بعد از خوندن کتاب‌ها، با خودتون فکر کنین یه چیزی کمه؟ داستان شما کمه؟ تا حالا شده بخواین داستان خودتون رو بنویسین؟ نمی‌دونم، گمونم امشب اولین باری بود که دلم خواست موسیقی‌ای رو بشنوم که برای خودمه، از دل خودم :) دوست دارم کم کم روش فکر کنم یعنی موقع ساز زدن با سازم حل می‌شم توی قطعات ولی گمونم الان یه چیزی رو می‌خوام که برای خودم باشه، فکر شده تر از بداهه‌ها

حس صبح‌های آمل رو دارم همونقدر آروم. شاید دارم به زمینِ سفتِ خودم عادت می‌کنم

چقدر امشب همه‌چی آرومه یاد شب اولی میندازتم که بتهوون۱۷ اومده بود

۲۸ شهریور_شنبه جمعا ۸:۳۰ پیانو۱: اتود: کلا ۴۰ دقیقه، ولی دیگه تمپوی مترونوم نارنجی رو رد کردیم :> قطعه: پیانو۲: اتود: قطعه: تمرین سلفژ: ارشد: ۶ساعت و نیم بخش های مختلف آزمون/تست: مرور: ویدیو: باشگاه:✅ 1:20 عالییی :>> +جشن +بیرون کمتر از ۱۰ روز دیگه به دوباره تو جاده بودن :))

به نوکتورنی که قبلا ازت سیو کردم گوش می‌دم شیوای عزیزم💙💙

کاش یکی رو داشتم که الان برام پیانو بزنه یا سرم رو می‌ذاشتم رو ساز و خودش برام می‌نواخت :)

امروز خوشحالممم :>>

نمی‌دونم چرا آدم‌ها فکر می‌کنن زمان به تنهایی چیزی رو تغییر می‌ده، تغییر زمانی رخ می‌ده، که تو اون فاصله رو با جبران و اثباتِ داشتنِ لیاقتِ اعتمادِ دوباره، پر کنی اگه نه زمان به تدریج همه‌چیز رو پاک می‌کنه ولی دلایل رو باقی می‌ذاره

واقعا امان از چشم بی قرار :)) مجبورم نصف صفحه هر بپوشونم که هی نرم سراغ ادامه ی نت :))

۲۷ شهریور_جمعه پیانو۱: اتود: قطعه: پیانو۲: اتود: قطعه: تمرین سلفژ: ارشد: آزمون/تست: مرور: ویدیو: باشگاه:

امیدوارم که می‌گذره چنین نیست، چنان نیز نخواهد ماند -۱ ماه و ۱۲ روز

آنائیس...