lost in the nil.

big three cooked again﹙as always﹚

at the end it’s just me, my bad luck and a heart that feels too much.

فردا هجدهم بهمن است. یک ماه پیش از فردا، هزاران نفر، بی آن‌که بدانند، برای آخرین بار از خواب بیدار شدند، برای آخرین بار صبحانه خوردند، برای آخرین بار مادر خود را بوسیدند، برای آخرین بار با عزیزان خود حرف زدند، برای آخرین بار کار کردند، برای آخرین بار آهنگ گوش دادند، برای آخرین بار رویا بافتند، برای آخرین بار لباسی را پوشیدند، برای آخرین بار به پدر خود نگاه کردند، برای آخرین بار خندیدند، برای آخرین بار بند کفش‌های خود را بستند، برای آخرین بار گفتند:«نگران نباشید، مواظبم»، برای آخرین بار از در خانه بیرون رفتند، برای آخرین بار، مثل همیشه شجاع و شریف ماندند، برای آخرین بار به آسمان نگاه کردند، برای آخرین بار عاشق ایران بودند، برای آخرین بار امید داشتند، برای آخرین بار ترسیدند اما پا پس نکشیدند، برای آخرین بار کمک کردند، برای آخرین بار کمک خواستند و برای آخرین بار زیستند؛ و دیگر هیچ‌وقت بازنگشتند.

هرچی توییتر و اکسپلور رو اسکرول می‌کنی یه عالمه جوون و نوجوون خوشگل می‌بینی که دارن تو عکس و ویدیوهاشون می‌خندن، شمع تولد فوت میکنن و از آرزوهاشون میگن ولی وقتی کپشن رو می‌بینی، کنار اسمشون زده جاویدنام و بعد خودتم نمی‌فهمی کِی گریه کردی.

a midsummer night ’s dream is killing me every second of this winter

دنیا نتونست من و نیل رو بکشه ، پلی‌لیستمون داره تموممون می‌کنه