"خونه

نوشته ولی واقعاً قضیه‌یِ مووان کردن جالبه، اولش اینجوری‌ای که من عمراً یادم بره، من این آدم رو هیچوقت فراموش نمیکنم، و‌ بله درسته، قطعاً فراموشش نمیکنی؛ اما یه‌روز از خواب بلند میشی و میبینی اون فرد دیگه برات مهم نیست، دیگه برات مهم نیست که بعد تو چیکار میکنه، و تنها چیزی هم که میتونه کمکت کنه زمان‌عه.

1:21

در حین اینکه به تنها لذتِ روزهام برگشتم، از برگشتن بهش شاد نیستم.

یه‌مدت طولانیِ یکماهه‌ای بود که قهوه رو حذف کرده بودم، الان دوباره برگشتم به روتین قبلیِ روزانه دو‌شات قهوه خوردن، تنها تفاوتش با قبل اینه درحالِ حاضر دارم به صورت آیس‌لته یا دالگونا مصرفشون میکنم.

وقتایی که مربی‌م میشه یارِ تمرینیم، احساس میکنم با کاردک باید جمعم کنن از وسط باشگاه.

ولی سندروم چتری خیلی عجیبه، اول میگی فقط یه‌سانت، بعد هی بیشتر کوتاهش میکنی.

:))))

https://t.me/Aitashome/78219 زهرا وقتی دیروز خیلی محکم و قاطع گفت میخواد بزاره موهاش بلند بشه مخصوصا چتری هاش رو کوتاه نمیکنه که بلند بشه:

طی اقداماتی، من باز قیچی دست گرفتم تا چتریامو کوتاه کنم.

ولی کاش این‌طور نباشه، کاش شدت غمی که بهم دادی رو تجربه نکنی، چون دیدن فروپاشی‌ت سخت‌تره.

نوشته بود؛ غمی که دیروز بمن دادی، غمِ فردایِ خودته.

ارزشمند.

میدونی کجاشو دوست داشتم؟ اینکه داستان پشت بعضی عکسارو یادش بود، میگفت اینو فرستاده بودی، اینو استوری کرده بودی، اینو تو‌ چنلت گذاشته بودی!

چهل‌دقیقه تو کافه داشتم کل گالریمو با نیکی share میکردم و همه عکسامو تعریف میکردم!

یکی از لاولنگوئج های من اینه که کل گالریمو نشونت میدم و داستان پشت هر عکس و میشینم برات تعریف میکنم. @THTEEN

وضعیت اینجوری که، من میدونم که اون میدونه، اونم میدونه که من میدونم که اون میدونه.

اگر معده‌م اجازه بده دودقیقه ببینم دارم چه خاکی تو سرم میکنم.