HG

نمی‌دونم دقیقاً از کِی شروع شد، اما یه روز فهمیدم دارم کم‌کم از همه دور می‌شم. نه از روی دلخوری، نه از بی‌محبتی… فقط چون دیگه توانِ موندن توی همون شکلِ قدیمیِ رابطه‌هام رو نداشتم آدم‌هایی بودن که روزی برام دنیا بودن، اما انگار فاصله‌ها نه از کیلومتر، از درون شروع شد. من تغییر کردم، اونا هم شاید… و جایی وسطِ این تغییرها، دیگه نمی‌شد با هم قدم زد هنوز گاهی با شنیدنِ یه آهنگ، یه خاطره، یه جمله… یه لحظه برمی‌گردم به اون روزها. ولی بعد یادم می‌افته که اون روزها تموم شدن فاصله گرفتم، چون لازم بود. چون باید خودم رو از نو می‌ساختم، بدون صدا، بدون توضیح. و شاید هیچ‌کس نفهمه، اما من می‌دونم: این فاصله، درد داشت امروز وقتی به عقب نگاه می‌کنم، می‌فهمم اون فاصله‌ها، دردناک بودن یاد گرفتم که آرامش گاهی توی “کم شدنِ آدم‌ها” اتفاق می‌افته، نه توی جمع شدنشون. و حالا، توی خلوت خودم، هنوز دلم برای بعضیا تنگ میشه

میگم وقت دکتر اعصاب دارم میگه دیگه اینا‌ جواب نمیده باید کَلَه تو ببری شوش عوض کنی😂😂😂😂

محل کارم>

کونم سر ذوقی که برات داشتم میسوزه وگرنه من هیچوقت باخت نمیدم.

خبر رسیده بعد من با چند نفر بودی ،حق داری چون جای منو نمیکنه یک نفر پر..

شكاك شدم از شكاي تو.

‏mentally تنهام‌حالا ,هرچقدم دورم شلوغ باشه.

اگه دوستت داشت ؛ به هیچ مرد دیگه ایی اجازه نمیداد که تورو داشته باشه.

من دیگه حتی یه قدمم سمتت بر نمیدارم

تاوانش قشنگه مادر🤙🏼

اینکه برای خوابیدنمم ‌وقت نمیکنم‌ولی‌پیشنهاد کار جدید قبول کردم؛ میپذیرم که روانی ام.

عزیزم هالووین امسال کاستوم نکن خودت باش، از همه کاستوما مناسب تری😄

خواستم بزنم بگامش ولی فهمیدم با اینکار بیشتر میشی عاشقش.