در کوی رندی

گاهی

گاهی

از هر طرف که رفتم، جز وحشتم نَیَفزود زِنهار از این بیابان، وین راهِ بی‌نهایت

نوبتِ کهنه‌فروشان درگذشت نوفروشانیم‌ و این بازارِ ماست

چنان آنها را ترغیب به گذشت و فقر و فاقه و صوفی‌گری و مرده‌پرستی و گریه و وافور و توسری‌خوری می‌کنیم که دست روی دستشان بگذارند و بگویند: باید دستی از غیب برون آید و کاری بکند. اما این دست، دست ما خواهد بود.