• ملکوت •

گفته بودی که: بیایم، چو به جان آیی تو من به جان آمدم، اینک تو چرا مینایی؟ .

بی‌پا شد و بی‌سر شد، تا مرد قلندر شد @malakuot

نگفتمت مرو آن جا که آشنات منم؟ در این سراب فنا چشمه حیات منم؟ وگر به خشم روی صد هزار سال ز من به عاقبت به من آیی که منتهات منم؟ نگفتمت که به نقش جهان مشو راضی که نقش بند سراپرده رضات منم؟ نگفتمت که منم بحر و تو یکی ماهی مرو به خشک که دریای باصفات منم؟ نگفتمت که چو مرغان به سوی دام مرو بیا که قدرت پرواز و پرّ و پات منم؟ نگفتمت که تو را ره زنند و سرد کنند که آتش و تبش و گرمی هوات منم؟ نگفتمت که صفت های زشت در تو نهند که گم کنی که سرچشمه صفات منم؟ نگفتمت که مگو کار بنده از چه جهت نظام گیرد خلاق بی جهات منم اگر چراغ‌دلی دان که راهِ خانه کجاست وگر خداصفتی دان که کدخدات منم • دیوان شمس / غزل ۱۷۲۵ @malakuot

چندان بریز باده کز خود شَوَم پیاده کاندر خودی و هستی غِیرِ تَعَب ندیدم @malakuot

أُخفِي الهَوَى وَمَدَامِعِي تُبْدِيهِ وَأُمِيتُهُ وَصَبَابَتِي تُحْيِيهِ وَمُعَذِّبِي حُلْوُ الشَّمَائِلِ أَهْيَفٌ قَدْ جُمِّعَتْ كُلُّ المَحَاسِنِ فِيهِ فَكَأَنَّهُ فِي الحُسْنِ صُورَةُ يُوسُفٍ وَكَأَنَّنِي فِي الحُزْنِ مِثْلُ أَبِيهِ يَا حَارِقًا بِالنَّارِ وَجْهَ مُحِبِّهِ مَهْلًا فَإِنَّ مَدَامِعِي تُطْفِيهِ أَحْرِقْ بِهَا جَسَدِي وَكُلَّ جَوَارِحِي وَاحْرِصْ عَلَى قَلْبِي فَإِنَّكَ فِيهِ إِنْ أَنْكَرَ العُشَّاقُ فِيكَ صَبَابَتِي فَأَنَا الهَوَى وَابْنُ الهَوَى وَأَبِيهِ عشق را پنهان میدارم و اشکهایم آشکارش میسازند / ومیمیرانمش و اشتیاقم زنده‌اش میکند / و عذاب‌دهنده‌ام شیرینِ نازکْ‌پیکری است / که تمام خوبیها در او جمع است / و گویا در خوبی، صورت یوسف است / و گویا من در غم، پدر اویم / ای که بآتش چهره محب خود را میسوزانی / دست نگه دار که اشکهایم خاموشش میکنند! / بدان آتش جسم و تمام اعضایم را بسوزان / و اما بر قلبم، مواظبت کن که تو در آنی / اگر عشاق اشتیاقم بر تو را انکار کردند [چه باک؟] / که من عشق و زاده عشق و پدر آنم. • سلطان العاشقین ابن فارض مصری

اجرای دیگری از شعر بالا .

رَسَمْتُكَ يا حَبيبِي فِي خَيالِي وَلَمْ يَرْسُمْ سِواكَ بِلَوْحِ بالِي جَعَلْتُكَ قِبْلَتِي مِحْرابَ رُوحِي بِقَلْبِي فِي الهَجِيرِ وَفِي الظِّلالِ أَهِيمُ إِلَى لَيالٍ كُنْتُ أَلْفَى بِها يا طِيبَ هاتِيكَ اللَّيالِي وَحَقِّكَ إِنَّ وَجْدِي فِيكَ وَجْدِي وَحالِي لَمْ يَزَلْ بِهَواكَ حالِي وَقالَ العاذِلُونَ: تَسَلَّ عَنْهُ وَقَلْبِي لَمْ يَكُنْ آنًا بِسالِي كَتَبْتُ إِلَيْكَ عَرْضَ الحالِ لَهْفًا بِدَمْعٍ ساحَ مِنِّي كَاللَّآلِي • أبو الهدى الصيادي الرفاعي الحسيني (ف 1909م) @malakuot