𝗙𝗜𝗥𝗦𝗧 𝗕𝗨𝗭𝗭

سالگرد مهسا امینی که بود یاد یه داستان ژاپنی افتاده بودم داستان اوکیکو درباره دختر ندیمه ای بود که تو خونه یه سامورایی بسیار بدجنس و قدرتمند زندگی میکرد ، یه روزی سامورایی پیش دختر میاد و بهش میگه مجبوره که باهاش ازدواج کنه ولی وقتی دختر از این کار سر باز میزنه ، مرد سامورایی به خدمتکارش دستور میده تا بهونه ای برای کشتن دختر پیدا کنه ، پیرمرد خدمتکار به آشپزخونه ای که دختر توش کار می‌کرده میره و یکی از ظرف های گرون قیمت رو بر میداره و بعد طوری وانمود میکنه که انگار دختر ظرف رو دزدیده ، دختر بیچاره که از خودش مطمئن بوده دائم ظرف هارو می‌شمرده یک دو سه چهار .... هشت نه اما هیچ خبری از ظرف دهم نبود ، مرد سامورایی برای بار آخر بهش میگه که اگر باهاش ازدواج کنه حاضره خطاش رو ببخشه اما دختر بین تن به دروغ و خفت دادن و مرگ دومی رو انتخاب میکنه اهالی خونه با اینکه همه از نیرنگ سامورایی و پیرمرد خدمتکار خبر داشتن دلشون برای دختر میسوزه اما از روی ترس و خودخواهی حاضر به کمک بهش نمیشن و دختر بیچاره گردن زده میشه و دستور میدن جنازه اش رو توی چاه قدیمی خونه بندازن بعد اون شب اهالی خونه صدای جیغ و گریه دختری رو از درون چاه می‌شنیدن که با صدایی لرزون می‌شمرد یک دو سه چهار و وقتی به شماره ده می‌رسید شیون و گریه میکرد به مرور زمان ناله جانسوز دختر که بی رحمانه جونش از دست داده بود تمام اهالی خونه که در مرگش مقصر بودن و پیرمرد خدمتکار و سامورایی رو چنان به جنون و وحشت می‌ندازه که همشون به جون هم میوفتن و به طرز فجیعی از بین میرن.... فکر میکردم خون مهسا هم صدای دختر ندیمه بود درواقع چه در اون زمان و چه امروز داستان اوکیکو، آیینه‌ی تمام‌نمای حقیقتیه که این روزها در رگ‌های ایران جریان داره وقتی سیستمی برای رسیدن به اهداف خودش سناریویی دروغین می‌چینه و گمان می‌کنه با خاموش کردن یک تن، یا بلکه هزاران تن غائله ختم می‌شه، تاریخ بهش پوزخند خواهد زد ​خون مهسا در 401 ، رها در 404 و تمام کشته شده گان بی شمار این لیست باز در طی این سالها همون بشقاب دهمی بود که از شمارش ظالمان جا موند اون‌ها فکر می‌کردن با انداختن پیکری در چاه فراموشی، صدای اونها رو خفه کردن اما غافل از اینکه خون بی‌گناه، خاصیت تکثیر داره ​امروز، ایران همون عمارت لرزانیه که صدای شمارش دخترانش از وجب به وجب خاکش به گوش می‌رسه این صدا، مسببان رو به جنون و ساکتان رو به وحشت انداخته درسی که از اوکیکو و مهسا می‌گیریم همینه اینکه ظلم شاید بتونه جسم رو در چاه بندازه اما هرگز نمی‌تونه فریاد حقیقت رو دفن کنه اون صدایی که هر شب تکرار می‌شه یک سوگواری صرف نیست بلکه ناقوس فروپاشی بنایی هستش که بر پایه‌ی خون و دروغ بنا شده

مارو از این کابوس طولانی بیدار کن

خدایا هربار میخوام یه چیزی ازت درخواست کنم یه صدایی ته قلبم به حماقتم میخنده اما حتی اگر تیری تو تاریکی باشه تو این لحظه که دستم به جای دیگه ای نمیرسه ازت میخوام محافظ تمام عزیزانمون باشی

ماهم صدای تیر شنیدیم ایلیا ولی هوایی بود فکر کنم

تو مهرشهر کرج به‌سمت پنجره‌ی خونه‌هایی که شعار دادن تیراندازی‌ شده. - @iransocial |

دوستان این عقل بسته کاستومایز بودن رو بذاریم کنار شما اول از همه به عنوان خودتون از قدرت عقل و هوش و فردیت بهره می‌برید و میتونین شرایط خودتون تجزیه تحلیل کنید ، طبیعیه کسی که اون بیرونه ایده ای راجع به شرایط شما و چیزایی که باهاش دست و پنجه نرم میکنید نداشته باشه تنها کسی که میتونه اول از همه راجع به شرایط شما و امکان انجام دادن کاری توسط شما مطلع باشه و راجع بهش حرف بزنه صرفا شخص شماست اینو فراموش نکنید

میتونید این مطالب رو برای دوستان و عزیزانتون ارسال کنید تا درصورت برنامه برای شرکت در فراخوان های صوتی ازش استفاده کنن

راهنمای ایمنی در فراخوان های صوتی

اصل عدم شناسایی منبع صدا و مدیریت نور و تصویر

مخبرین محلی و همسایه نما ها

استراتژی شروع و پایان و پایان شعار

پروتکل اضطراری تفتیش خانه ! تجربه 1401 و فعالیت های صوتی

شبکه‌های ایران اینترنشنال، من‌وتو و صدای آمریکا در حال پخش زنده هستند خبرگزاری‌های بین‌المللی نظیر AP، AFP و رسانه‌های آلمانی مثل Bild نیز حضور گسترده مردم و جایگزینی صدای معترضان به جای مقامات رسمی در کنفرانس امسال را پوشش می‌دهند

ولودیمیر زلنسکی رئیس‌جمهور اوکراین با انتقاد تند از جمهوری اسلامی مدعی شد اوکراین هیچ مرز و تضاد منافع مستقیمی با ایران نداشته، اما پهپادهایی که جمهوری اسلامی به روسیه فروخته جان اوکراینی‌ها را می‌گیرد و زیرساخت‌ها را نابود می‌کند زلنسکی تأکید کرد حکومتی مانند حکومت فعلی ایران اگر زمان داشته باشد فقط کشتار را بیشتر می‌کند و باید فوراً متوقف شود و افزود مردم ایران امروز همان چیزی را از جهان انتظار دارند که اوکراین در ۲۴ فوریه ۲۰۲۲ می‌خواست یعنی وحدت، قاطعیت و سرعت عمل

بن‌بست حیات؛ وقتی مرگ تنها حق رایگان ماست به گزارش چند منبع مستقل حقوق بشری ، در پی افزایش بی حد و اندازه قیمت دارو و خدمات درمانی تعداد زیادی بیمار مبتلا به سرطان به شکل خودخواسته دست به قطع درمان خود زده اند ! ​ما به نقطه‌ای رسیدیم که دیگه فاجعه برایمان تکراری شده است انگار این یک زنجیره‌ی ممتد از نابودی است که حلقه‌هایش به هم چفت شده‌ان یک روز در خیابان سینه را سپر می‌کنی و جوابش را با گلوله می‌گیری، روز دیگر در بیدادگاه‌ها جوانی‌ات را بالای دار می‌بینی، و حالا در سکوتی مرگبارتر، شاهد این هستی که عزیزانت در خانه‌ها، آرام و بی‌صدا، دست از درمان می‌کشند چون زنده ماندن دیگر صرفه اقتصادی ندارد ! ​حقیقت عریان و چرک‌آلود این است که ما در سیستمی گرفتار شده‌ایم که انگار رسالتش پاکسازی ضعیفان و معترضان است فرقی نمی‌کند معترض کف خیابان باشی یا بیمار سرطانیِ بی‌حامی در هر دو صورت، سیستم تو را از دایره‌ی زندگان حذف کرده است این قتل عام خاموش در داروخانه‌ها، در واقع ادامه‌ی همان شلیک‌های مستقیم در خیابانی بود که دیدیم فقط صدایش کمتر است، خونش روی آسفالت نمی‌ریزد، اما جانش را به همان بی‌رحمی می‌گیرد. ​تن دادن به مرگ، حالا تبدیل به آخرین سنگر ما شده است ​وقتی می‌بینی یک پدر، آگاهانه شیمی‌درمانی‌اش را قطع می‌کند تا پول نان شب بچه‌هایش جور شود، یعنی امید مرده است. وقتی می‌بینی اعدام‌ها پشتِ هم ردیف می‌شوند و داروهای حیاتی غیب می‌شوند، یعنی حاکمیت پیش‌فرضش را بر نبودن ما گذاشته است ما با نسلی روبرو هستیم که به مرگ خود خو گرفته نسلی که می‌داند اگر گلوله نکشد، فقر می‌کشد واگر دار نکشد، سرطان و نبود دارو کارش را تمام می‌کند ​تسلیت به تک تک ما که این یک احتضار طولانی و دسته‌جمعی است ما در کشوری زندگی می‌کنیم که در آن حق حیات گران‌ترین کالای موجود است و مرگ، تنها چیزی است که به وفور و به رایگان بین همه تقسیم می‌شود. انگار تمام راه‌ها به یک گورستان بزرگ ختم کرده اند چه از مسیر اعتراض، چه از مسیر بیماری این حجم از سیاهی، دیگر جایی برای کلمات امیدوارکننده باقی نگذاشته است ما فقط نشسته‌ایم و تماشا می‌کنیم که چطور یکی‌یکی، در سکوت یا با فریاد، از صفحه‌ی روزگار محو می‌شویم.

اون از اون ایده روبان مشکیشون که فکر میکردن ما تو زوریخ و کپنهاگ نشستیم میتونیم استایل کنیم بریم شمع روشن کنیم اونم برای کی ؟ خودمون ادمی که وسط قتل عامه که نمیره برای خودش شمع روشن کنه اینم از این

متأسفانه شخصا احساس میکنم هموطنان اونور آبی هیچ ایده ای از جنون و وحشتی که ما داریم باهاش زندگی میکنیم ندارن ای کاش میشد تجربیاتمون به شکل مستند بهشون نمایش داده بشه یا یکم از خونمون بهشون تزریق بشه بلکه شرایط مارو یکم درک کنن ما هم دوست داریم زنده بمونیم و روز آزادی ببینیم مثل شما که تو مونیخ با خیال راحت پرچم گرفتی دستت و منتظری با فرست کلس بیای تهران

متأسفانه من نمی‌فهمم فرق جنبش روبان مشکی و شمع روشن کردن با این کار چی بود ؟ اونا که به مراتب خطرشون کمتر بود

برای امشب دنبال بهونه باشید که نرید من هرچی میگردم پوینت مثبتی توی این موضوع پیدا نمیکنم و متأسفانه نمیتونم جلوش رو هم بگیرم فقط تنها کاری که ازم بر اومد این بود که اون کمک هارو بدم وگرنه همچنان پیشنهاد اولم اینکار رو انجام ندادنه

پس نرو

من نمیخوام برای خانوادم دردسر شه و همچنین پنجره رو به کوچه نداریم بنظرت اگر رفتم پشت بوم بهتره یا توی کوچه ؟

متأسفانه برای من دیگه مقدور نیست که بخوام به اون شکل فعالیت کنم ولی سعی کردم برگردم و محتوای اینجارو در مفید ترین فرم ممکن باهاتون به اشتراک بذارم

نکات مهم برای شناخت و برخورد با کودکان در شرایط حاد اجتماعی ، میتونید این مجموعه پست رو با دوستان و عزیزانتون بالخصوص والدین به اشتراک بذارید

وقتی جهان بزرگترها ترک می‌خوره. بحران روانی در کودکان در شرایط حاد اجتماعی

نشانه‌های بحران روحی در کودکان چیه ؟

چطور با این بحران در کودکان مقابله کنیم؟ استراتژی سه مرحله ای

این مطالب رو تو دوره جنگ 12 روزه نوشته بودم و با یکم آپدیت براتون دوباره بازنشر دادم حتما بخونید حتی اگر کودکی در خونه ندارید بدونید شما حتی در قبال بچه های کوچیکی که تو راه محل کار یا دانشگاه میبینید مسئولیت دارید ، وضعیت ما تقصیر اونها نیست و چیزی به ما بدهکار نیستن اما ما به تمام اونها یک لبخند و احساس امنیت هرچند لحظه ای بدهکاریم

نکته طلایی اینه که شرط رعایت این رفتار و محافظت از کودکان در این شرایط حفظ سلامت روانی خودمون به عنوان فرد بزرگساله میدونم تو این اوضاع مثل یک جوک مسخره بنظر می‌رسه اما واقعیت اینه که هر هدف و آرمانی که برای جنگیدن داشته باشی یا هر روز روشنی که منتظرش هستی پیش شرطش زنده مونده و زنده موندن تنها با امید ممکنه و امید داشتن وابسته به کمک به حفظ سلامت روانیه اینو یادتون نره