مُبهَم🎶

زن‌ها بعضی‌وقت‌ها می‌ترسن، از این‌که موی کوتاه بهشون نیاد، از این‌که بلند بخندن، از این‌که عشقشون خراب شه. اما با تموم این ترس‌ها همیشه آخر داستان، موهاشون رو کوتاه می‌کنن، بلند بلند می‌خندن و اتفاقا مردی که قدرشون و نمی‌دونه رو هم ترک می‌کنن.

‏من؟ از دور بسیار خشک و جدی، از نزدیک صمیمی و شوخ، و از خیلی نزدیک بسیار غمگینم.

من به شدت آدم "بیا بریم زیر بارون خیس بشیم" ای هستم.

‏توی دعوای بین قلب و مغز همیشه معده ناراحت می‌شه.

صدای رفتار آدمها انقدر واسم بلنده که دیگه صدای حرفاشونو نمی‌شنوم.

‏از توضیح دادن خودم به دیگران متنفرم. برام هیچ اهمیتی نداره که تو درباره من چه فکری میکنی، من حتی حاضر نیستم ذره‌ای تلاش کنم تا طرز تفکر تورو نسبت به خودم عوض کنم.

همیشه حق با اونیه که پوست لبش رو می‌کنه، پاش رو تکون می‌ده، ضربان قلبش بالاست، یهویی ساکت می‌شه، به یجا خیره می‌شه.

(=

00:00

سکوت بعد از بیدار شدن از خوابی که فکر میکردی واقعیته<< سکوت بعد از مرور خاطرات کودکی<< سکوت بعد از پذیرش واقعیت<< سکوت بعد از بو کردن عطر قدیمیت<< سکوت بعد از پذیرش از دست دادن<< سکوت بعد از گریه طولانی<< سکوت بعد از پی بردن به پوچی زندگی<< سکوت بعد از خالی کردن عصبانیتت سر بقیه<< سکوت بعد از شنیدن آهنگی که قبلاً خیلی گوش میدادی<<

جنگیدن، جنگیدن، جنگیدن. من از جنگیدن تا سر حد مرگ برای به دست آوردن هرچیز، حتی چیزهای بسیار کوچک، خسته‌ام.

:)

شب همتون بخیر.

کاش...

کاش ادم لال بشه ولی فکر کنه بد حرف بزنه