𝗠𝗶𝗻𝗼𝗿|مینُــور

یک جمله‌ای هست که می‌گوید کشتی در ساحل جایش امن است اما برای در ساحل ماندن ساخته نشده. در نهایت چه آن کشتی که تمام عمرش را در اسکله‌ لنگر انداخته و چه آن کشتیِ طوفان‌ دیده، هر دو به یک سرنوشت دچار می‌شوند. هر دو می‌پوسند، هر دو موریانه می‌زند به چوبشان و زیر بار زمان از هم می‌پاشند اما میان این دو، تفاوت از ثَری تا ثریاست. یکی خرواری از الوار کپک‌زده است که فقط به درد هیزم جهنم می‌خورد، آن یکی اما وهمِ نهنگ و شگفتی‌های اقیانوس را به چشم دیده و در سینه حبس کرده. الغرض، ​تا زهره‌ت آب نشود و عزرائیل بیخِ گوشَت سوت نزند معنی شجاعت را نمی‌فهمی، تا درد مثل سگ هار استخوانت را نجود شکیبایی‌ و تاب‌آوری‌ات را نمی‌شناسی. عیار آدمیزاد به خرجی است که پای این زندگیِ سگی می‌دهد. یک بخش‌هایی از وجود آدم هست که توی سونا جکوزیِ روزگار عمرا ملاقاتشان کنی. آدم خودش را در روزهای کوک و کیفِ مستی نمی‌شناسد، روز مکافات است که معلوم می‌شود توی چنته‌ات چه داری. ​البته دور از جانِ جمع، این خزعبلات به این معنی نیست که مثل گاو سرت را بیندازی پایین و بزنی به دل هر طوفانی و اسم حماقتت را بگذاری شجاعت و منتظرِ لایک و تشویق خلق‌الله باشی. میان خریت و بی‌پروایی مویی فاصله‌ است. عقل سلیم خوب می‌داند کی لنگر بکشد، کی خفه‌خون بگیرد و کدام طوفان‌ها اصلا ارزش خیس شدنِ لنگه‌کفش آدم را هم ندارند. ​فی‌الواقع یک کشتی وقتی کشتی است که موج از راه برسد. استخوان‌بندی‌اش، تصمیماتِ ناخدای مست یا هشیارش، بادبان‌های جرخورده‌اش، همه و همه سر بزنگاهِ طوفان است که امتحان پس می‌دهند. بعضی چیزها و ایضاً بعضی آدم‌ها فقط وقتی پته‌شان روی آب می‌افتد که اوضاع از مدار ملایمت خارج شود آن‌وقت است که می‌فهمی زیر این پوست پر ادعا گوهرِ شب‌چراغ خوابیده یا پِهن گاو مش‌حسن!

📖 یادداشت‌های بی‌ترتیب (به قلم ادمین)