حِرمان

منتظرِ چی ای؟ نوتیف؟ خبرِ خوب؟ بگیر بخواب..:)

و توجبران نمیشوی، حتی با گریه‌های عمیق...

مهم نیست کوه چقدر بلنده، خورشید همیشه طلوع می‌کنه.

به کوتاهی آن لحظه که شادی گذشت؛ غصه هم می‌گذرد.

دلم می‌خواهد گریه کنم، اما اگر هم بکنم کسی به نجات من نمی‌آید. هیچ‌کس...!

فراموش میشویم راحت تر از ردپایی در برف.

آخرین مرحله ناامیدی اینجوریه که فکر میکنی شاید به اندازه کافی دوست داشتنی نیستی :)

باز تقی ب توقی خورد اینترنت ما ضعیف شد

ولی اون بخشی از من ک داره از آدما فاصله میگیره و حوصله کسیو نداره، داره زیادی بزرگ میشه.

کوفت متنههه قشنگ بود گذاشتم

چ جالب

‏یه پروانه تو قلبم مونده که هنوز فکر میکنه تو قراره آدم شی.

با رفتارمان زخم می‌زنیم، و امیدواریم با کلماتمان ترمیم کنیم! چه هیولایِ پاره وقتی هستی انسان... - حمید سلیمی

در نامه‌ای به مادرش نوشت: <<حال خوبی ندارم و خستگی تمام تن و روحم را فرا گرفته است؛ مادر، من بودن تو را برای خودم بهانه‌ای برای ادامه دادن کرده‌ام.>>

اگر دوام آوردن خود یک هنر باشد، ما این روزها بی آنکه بدانیم در حال خلق یک شاهکاریم.

دیدی؟ حتی آدمایی که سفت و محکم بغلمون میکردن هم ترکمون کردن.