حِرمان

احتمالا کوری

من حقیقتی ندیدم که بخواد تلخخ باشهه

حقیقت همیشه تلخه

ببنددد عزیزم

وقتی فاطمه میره ولگردی

💚🫠

آدما حرف های خودشونو می‌زنند طرف ناراحت می‌کنند بد اینکه ناراحت شد میگه چرا تو قیافه میری خب باز چه خبر خودشون طاقت این رفتار هارو ندارند

اون کشت مویی ک میدی دستش بزاره آره دقیقا همونی ک فکر میکنی هیچوقت از خودش جداش نمیکنه و همه جا همراهشه باید بگم اون و فقط تایمی ک قراره بیاد پیشت میزاره دستش ساده نباش

ما خیلی وقته از هم دور شدیم دقیقا اونجایی ک گذشتن از خط قرمزام برات تفریح شده بود همونجایی ک میدونستی چی ناراحتم میکنه و انجامش میدادی اونجایی ک ب دلخوری هام برچسب غر زدن میزدی

آدم جالبی هستی ، نه می‌خوای نگه داری نه می‌خوای از دست بدی .

قَدرِ بودن در نَبودن ثابت میشه

همین ک بهم ثابت میشه لیاقت نداشته کافیه 🙂‍↔️

آدما با زبونشون که هیچی، با چشماشونم بهت دروغ میگن.

تنها راه پیروز شدن در برابر یک فرد سمی، بازی کردن نیست؛ ترک کردن زمین بازیشه.

حیوون مورد علاقه‌ام خودمم، وقتی با کوچیک‌ترین محبت و کم‌ترین توجهی خر می‌شم و اعتماد می‌کنم.

شروع کننده هم او بود! کسی که پایان داد هم او بود! و این وسط من؟! چیزی جز بازیچه نبودم....

+ دیگه چه خبر؟ « زندگی به حماقت سابق ادامه دارد. نه امیدی است و نه آرزویی و نه آینده و گذشته‌ای. چهار ستون بدن را به کثیف‌ترین طرزی می‌چرانیم و شب‌ها به وسیلۀ دود و دم و الکل به خاکش می‌سپریم و با نهایت تعجب می‌بینیم که باز فردا سر از قبر بیرون آوردیم. مسخره بازی ادامه دارد.»

زمستان پارسال آنقدر سرد بود که همگی باهم جان دادیم، اکنون بعضی روی خاک و بعضی زیر خاک.

گاهی دلیل اینکه نمیتونیم یک نفر رو ببخشیم، اینه که نمیتونیم خودمون رو ببخشیم چون یه روزی، یه ساعتی حتی بیشتر از خودمون به اون اعتماد کردیم و ازش انتظار داشتیم، در واقع ما حماقت خودمون رو نمیتونیم ببخشیم و فراموش کنیم، اصل ماجرا اینجاست.