حِرمان

کاش می‌شد برگردم به همین روز پارسال و این بار جوابتو ندم.

❤️

آفرین بهت ت خیلی خوب تونستی گند بزنی ب همه چی ب خودت افتخار کن

آدم‌هایی که دوستشون داری تو کشتن پروانه‌های دلت، خیلی ماهرن.

اينكه مى‌گويند آدمى به همه چيز عادت مى‌كند از اساس اشتباه است؛ آدمى چاره‌اى جز پذيرفتن ندارد تحمل مى‌كند مى‌پذيرد ولى عادت نمى‌كند...

خیلی خوشحالم مرحله پذیرش درونم قوی شده، مثلا واسه یه موضوعی غصه میخورم ولی آخرش اشکام رو پاک میکنم، لبخند میزنم و قبول میکنم..!

ت حاضری بخاطر خوشحالیش پا رو خودتو و حساسیتات بزاری ولی اون متوجه ناراحتیت میشه و تلاشی برا رفع دلخوریت نمیکنه

این فرایند بی‌توجهی اصلا رو من جواب نمیده چون کاملا جدیش میگیرم و فاصلمو حفظ میکنم

بچه که بودم فکر میکردم زندگی چقدر آسونه! بزرگتر که شدم، فهمیدم این مامانم بود که آسونش کرده بود..)

خودم هم بعضی وقت‌ها تعجب میکنم که تا مرز جنون میرم رو مخ این پسره و هیچی بهم نمیگه.

آدما همیشه ما رو تو نقطه‌ای ترک میکنن که بهشون وابسته شدیم.

بازنده واقعی خودمم، وقتی میگم همه چیز رو پذیرفتم اما ته دلم هنوز نپذیرفتم، خیلی سخته و بیشتر از چیزی که بتونم توضیح بدم درد داره.

خب تلاش کردی نشد؟ فدای سرت! خواستی، نداشتی؟ عیب نداره،دیگه نخواه! بودی و نبودن؟ نباش! چرا دیگه روحیتو ببازی؟ به قول مولانا: چو نخواهی، رنجی نماند!

خیلی باهاش دعوا میکنی، نمیگی یه موقع رابطه‌تون خراب بشه؟ من با کسی دعوا میکنم که میخوام توی زندگیم نگه‌اش دارم وگرنه اگه برام مهم نباشه میزارم هر کاری که دوست داره انجام بده و اهمیتی نداره.

من آدم صبوری ام ولی اگه از چیزی بگذرم برای همیشه گذشتم...