کافه دکلمه

آمده‌ام که سر نهم عشق تو را به سر برم ور تو بگوییم که نی نی شکنم شکر برم آمده‌ام چو عقل و جان از همه دیده‌ها نهان تا سوی جان و دیدگان مشعله نظر برم آمده‌ام که ره زنم بر سر گنج شه زنم آمده‌ام که زر برم زر نبرم خبر برم گر شکند دل مرا جان بدهم به دل شکن گر ز سرم کله برد من ز میان کمر برم اوست نشسته در نظر من به کجا نظر کنم

رفتم از آسمان چشمانت چندمین عاشقانه ات بودم روزگارے بهانه ام بودے روزگارے بهانه ات بودم هرچه بودے بلاے جان بودے هر چه بودے بهانه ام بودے در میان تلاطم و طوفان اولین آشیانه ام بودے من دچار غرور و لبخندت "به لبانت اشاره " میکردم بین چشمان و طرح لبهایت بیگمان استخاره میکردم از سرت دست بر نمیدارم از سرم دست بر نمیدارے من به شوق دوباره ے دیدار تو به قصد غم و دلآزارے حسرت لحظه هاے من بی تو ماجراے من و تو در اصرار من دچار همیشه ام در تو اے سراپا براے من انکار می توانے بخوانے ام بر خود ؟ میتوانے  ببخشے ام جان را ؟ میتوانے که نگذرے  از من بال و پرگسترانے عصیان را ؟ آخرین عاشقانه ام هستے غزل شاعرانه ام هستے رمز و راز  ترانه اے ، بانو حسرت جاودانه ام هستے خسته ام از نبودنت با من نیت جان عشق را دارم سر به پاے تو مے نهم تا مرگ قصد پایان عشق را دارم

  صدا میزنمت از آن سوی سکوت

تو آسان دل بردے از منو...💔

  #براے پدرے ڪه ندارمش...انگارقرنهاست..!!!

  دوش دیدم که ملایک در میخانه زدند گل آدم بسرشتند و به پیمانه زدند ساکنان حرم ستر و عفاف ملکوت با من راه نشین باده مستانه زدند آسمان بار امانت نتوانست کشید قرعه کار به نام من دیوانه زدند جنگ هفتاد و دو ملت همه را عذر بنه چون ندیدند حقیقت ره افسانه زدند شکر ایزد که میان من و او صلح افتاد صوفیان رقص کنان ساغر شکرانه زدند آتش آن نیست که از شعله او خندد شمع