کافه دکلمه

اے هدهد صبا به سبا مےفرستمت بنگر که از کجا به کجا مےفرستمت حیف است طایرے چو تو در خاک‌دانِ غم زین جا به آشیانِ وفا مےفرستمت در راهِ عشق مرحلهٔ قُرب و بُعد نیست مےبینمت عیان و دعا مےفرستمت هر صبح و شام قافله‌اے از دعاے خیر در صحبتِ شمال و صبا مےفرستمت تا لشکرِ غمت نکند مُلکِ دل خراب جانِ عزیزِ خود به نوا مےفرستمت اے غایب از نظر که شدے هم‌نشین دل مےگویمت دعا و ثنا مےفرستمت در روےِخود تَفَرُّجِ صُنع خداے کن کآیینهٔ خداےنما مےفرستمت تا مطربان ز شوقِ مَنَت آگهے دهند قول و غزل به ساز و نوا مےفرستمت ساقے بیا که هاتفِ غیبم به مژده گفت با درد صبر کن که دوا مےفرستمت حافظ، سرودِ مجلس ما ذکرِ خیرِ توست بشتاب هان که اسب و قبا مےفرستمت

شب که نم در جگر دیدۀ بی خواب نبود اشک را نیز فشردیم درو آب نبود #میرالهی_قمی شبتون آروم🌖🌕🌙

گر چه حالم را نمے فهمے نگاهم را بفهم قطره هاے اشک‌ ِ سرد بے گناهم را بفهم لـرزش پیوسته اے دارد صداے هق هقم هـاے هـاےِ گـریه در هنگام آهـم را بفهم روزگار سـرد و تاریکے دچـارم شد رفیق بختک ِ افتاده بـر بخـت ِ سیاهم را بفهم از بـداقبالے کـلاف پـاره ے سـر در گمـم سرگذشت روزهاے سال و ماهم را بفهم با نگاه پـر سکوتم با تـو مے گویم سخن معنے نا گفتـه هـاے در نگاهـــم را بفـهم مے ترواد بغض های شعرم از چشم قلم‌ در غزل ها شکوه هاے گاه گاهم را بفهم کفش هـایم عاقبت هـم اندکے یارم نشد قصـه هـاے نا رفیقِ نیمــه راهـم را بفهم پا بنـه آهسته تــر در کلبـه ے ویــرانه ام اے عسل بانوے مـن حـالِ تبـاهم را بفهم

تو مپندار کز این در به ملامت بروم دلم اینجاست بده تا به سلامت بروم ترک سر گفتم از آن پیش که بنهادم پاے نه به زرق آمده‌ام تا به ملامت بروم من هوادار قدیمم بدهم جان عزیز نو ارادت نه که از پیش غرامت بروم گر رسد از تو به گوشم که بمیر ای سعدے تا لب گور به اعزاز و کرامت بروم ور بدانم به در مرگ که حشرم با توست از لحد رقص کنان تا به قیامت بروم

ساقے ار باده از این دست به جام اندازد عارفان را همه در شرب مدام اندازد ور چنین زیر خم زلف نهد دانه خال ای بسا مرغ خرد را که به دام اندازد ای خوشا دولت آن مست که در پای حریف سر و دستار نداند که کدام اندازد زاهد خام که انکار مے و جام کند پخته گردد چو نظر بر مے خام اندازد روز در کسب هنر کوش که مے خوردن روز دل چون آینه در زنگ ظلام اندازد آن زمان وقت می صبح فروغ است که شب گرد خرگاه افق پرده شام اندازد باده با محتسب شهر ننوشی زنهار بخورد باده‌ات و سنگ به جام اندازد حافظا سر ز کله گوشه خورشید برآر بختت ار قرعه بدان ماه تمام اندازد