کافه دکلمه

از چه انکار کنم مستی‌ام؟ آری مستم هم از آن می که تو در میکده داری، مستم برگ‌ریزان خزانم چه دهد بیم که من از گل‌آرایی‌ات ای باغ بهاری! مستم تا نسیم سر گیسوی شلالت، ساقی است باده بگذار، که از بادگساری مستم به نخستین قدح، افسون چه دمیدی تو، که من تا دم آخر از آن جرعه‌ی کاری مستم؟ می‌دود در تنم این عشق که راکد نشود رگ به رگ، من هم از این رخوت جاری مستم مست چشم تو در آیینه‌ی شعرم زده است خیمه و من هم از این آینه‌داری مستم شیوه‌ی چشم تو، آموختم این کار، آری عجبی نیست که در عین خماری، مستم

و تنها خداست که هر روز صبح از نشان دادن خورشیدش به آنها که اهل دیدن هم نیستند،  هرگز خسته نمے شود !

سلام صبحتون بخیر☕️🍁🌞

امشب به یاد مخمل زلف نجیب تو شب را چو گربه‌اے که بخوابد به دامنم من ناز مےکنم چون مشترے درخشان،‌ چون زهره آشنا امشب دگر به نام صدا مےزنم تو را نام ترا به هر که رسد مےدهم نشان آنجا نگاه کن نام تو را به شادے آواز مےکنم امشب به سوے قدس اهورائے پرواز مےکنم