وِنتو

انسان چیست؟ خدایی گمشده...

همه چی تموم می شه. لحظات سخت تموم می شن. روزای بد تموم می شن. افسردگی به پایان می رسه. اون حسی که تموم فرو پاشی های روحی بهت می دادن تموم می شه. مسئله زمانه. همه چی دوباره خوب می شه و ما دوباره مثل بهار زنده خواهیم شد، انگار که مزه ی تلخی رو هنوز نچشیدیم.

جواب ندادن تماس خودش جوابه. جواب ندادن پیام خودش جوابه. دیر سین کردن خودش جوابه. گاهی جواب‌های کوتاه و بی معنی خودش جوابه. آدما همیشه مستقیم حرفاشون رو نمی‌زنن؛ گاهی باید درک کنی، بپذیری، دل بکنی و بری بدون اینکه کسی به روت بیاره.

گاهی اوقات، به عنوان یک فرد بالغ باید تصمیم بگیری که : " این آخرین باریه که اجازه دادم چنین حسی رو بهم بدن." و روی حرفت وایسی. چه خانواده باشه، چه رابطه یا دوستی.

یجایی خوندم نوشته بود: "معذرت خواهی باید به اندازه همه ی بی احترامیایی که تو دعوا شده پر سر و صدا باشه." و این منطقی ترین و درست ترین تکستی بود که تاحالا خونده بودم.

شروع کن از جایی که شکستی؛ شروع کن از جایی که بریدی؛ شروع کن از نقطه ی انتها؛ شروع کن از لحظه ی آخر؛ شروع کن از جایی که ایستادی؛ شروع کن؛ چون داستانت هنوز تموم نشده. شروع کن؛ چون تو آدم باخت دادن نیستی.

- کالکشن آهنگ‌هایِ عرفان طهماسبی "

- سیگارتم مگه - چاوشی

- تا میایم فراموش کنیم چاوشی میخونه "

- آقایِ چاوشی باز نذاشتی پاییزمون آسون تموم شه @NewMusic

یه چیز عجیبی درباره اهمال‌کاری وجود داره که شاید تا حالا بهش دقت نکرده باشی! تصور کن یه کار مهم داری که باید انجامش بدی از صبح همش یادت می‌افته که هنوز انجامش ندادی. هر چند ساعت یه بار با خودت می‌گی باید پاشم انجامش بدم دیگه نباید بیشتر از این عقبش بندازم. ولی بازم انجامش نمی‌دی. مثلاً گوشیت رو برمی‌داری میری اینستاگرام یه اسکرول می‌کنی یا خودتو با یه کار دیگه سرگرم می‌کنی. و عجیب اینجاست که همون لحظه یه حس آرامشی میگریشی. انگار یه بار سنگین از روی دوشت برداشتن. چند دقیقه قبل فکر کردن به اون کار به شدت اذیتت می‌کرد ولی حالا که تصمیم گرفتی فعلاً انجامش ندی حس می‌کنی حالت بهتر شده. ولی می‌دونی قسمت عجیب این موضوع کجاست؟ اینکه هنوز هیچ اتفاقی نیفتاده. تو هنوز اون کار رو انجام ندادی. مشکلت حل نشده حتی ممکنه چند ساعت دیگه دوباره یادت بیفته و همون استرس قبلی برگرده. پس چرا الان احساس بهتری داری؟ یه جورایی می‌شه گفت تو با عقب انداختن اون کارها مشکل رو حل نکردی فقط احساسی رو که از فکر کردن بهش می‌گرفتی برای مدتی کنار زدی. دقیقاً همین‌جا باید به یه نکته مهم توجه کنیم. گاهی ما کارهامون رو عقب می‌ندازیم نه چون نمی‌تونیم انجامشون بدیم شاید چون نمی‌خوایم احساسی رو تجربه کنیم که با انجام اون کار همراهه. مثلاً ترس از شکست. نگرانی از اینکه نتیجه چیزی نشه که انتظار داریم. یا حتی سردرگمی درباره اینکه اصلاً باید از کجا شروع کنیم. طبیعتاً وقتی یه کار باعث می‌شه چنین احساساتی رو تجربه کنیم ممکنه دلمون بخواد ازش فاصله بگیریم. و وقتی فاصله می‌گیریم و حالمون بهتر می‌شه احتمال داره دفعه بعد هم همین کار رو تکرار کنیم. اینجا یه اتفاق جالب می‌افته. ما کم‌کم یاد می‌گیریم که هر وقت یه کار باعث ناراحتی‌مون شد می‌تونیم با انجام ندادنش حداقل برای چند دقیقه حال خودمون رو بهتر کنیم. مثلاً وقتی درس خوندن سخت می‌شه کتاب رو می‌بندی و یری گوشی رو برمی‌داری. وقتی باید یه کار مهم رو شروع کنی خودتو با چند تا کار کوچیک‌تر سرگرم می‌کنی. وقتی باید یه تصمیم بگیری مدام به خودت می‌گی هنوز وقت داری. هر بار هم یه آرامش کوتاه به دست میاری. ولی این آرامش یه مشکل داره. چون کاری که ازش فرار کردی هنوز همون‌جاست. انرژی دارید برم متن بعدی رو بنویسم؟

نگران نیستم. همه چیز درست می‌شود. آب ریخته روی زمین جمع نه، اما خشک می‌شود. قلب شکسته خوب نه، اما ترمیم می‌شود. و هنوز هم می‌توان، در گلدانی شکسته گل کاشت.