| اینجانب |

بچها من هرچی پول میزنم برگشت میخوره شما تونستید ثبت نام کنید؟ میخوام بفهمم مشکل از بلوبانکه یا سیستم سنجش مشکل داره؟

هرموقع غر زدم بم نشون دادی بگایی بزرگتری وجود داره.

کارت اعتباری خریدم سریال بهم نداد. تنکس گاد

ولش کن بریم مرکزو ثبت نام کنیم ۱۵۰۰ بدیم که اینجاعم حقمونو بخورن🙏

اونی که ۲۵۰۰ اش میشه ۲۵ حقو ناحق میفهمه؟ کاش انقدر درسخون بودن که حداقل ۲۵۰۰ باشه رتبه کشوریشون انقدر داغونن همه تازه با دو صفر انداختن میشن ۲۵۰۰!!

‌ بعد حالا بیا دلیل و مدرک بیار که ناحقی شده در حق من آره درسته بیشتر خونده بودم ترازم کف رو رد کرده بود ولی بازم این دلیل نمیشه که اون به ناحق جای من رو گرفته چیزی رو عوض نمیکنه

سهمیه ای لعنت بهت که رنج منو به باد دادی :)

‌ اصلا بر فرض ک صدم رو نزاشتم بازم تلاشم رو کردم بیشتر از او سهمیه ای من پارسال با ۴ ماه تلاش تراز لب مرز رد شدم وکالت رو در حدی که یدونه سوال بیشتر زده بودم قبول بودم ولی یکی از فامیلای دورمون که ۶۰ سال سنم داره با هزار تا تراز پایین تر از کف قبولی بخاطر سهمیه قبول شد پیرییی

ولی خب بهرحال دنیا همینه دیگه یچیزایی میشه یچیزایی ام نمیشه. میخوای با پذیرش و ارامش بخون این پیامو میخوای هم با ناکامی و ناامیدی. همینه :)

اگه یکبار درست حسابی برای یک آزمون خونده باشی عمرتو گذاشته باشی میفهمی چی میگم دقیقا. شرح حال هممونه.

ولی راه دورم نمیرم. حتی امسالم نزاشتن برام بشه. حالا توعه مخاطب من میخوای اسمشو بزاری بهونه اوردن پای درس نخونام میخوای بزاری هرچییی بزار. من هرچقدر گشتم که یقه یکیو بگیرم بگم مشکل از تو بود پیدا نکردم جز این سهمیه. من یقه خودمم‌ نمیتونم بگیرم چون اگه توانم صد بود من ده برابرشو گذاشتم وسط

سر و ته هر بدبختی ای رو پیدا کردم رسیدم به جمهوری اسلامی. برای کارشناسی من فرهنگیان مجاز شدم ولی با رتبه ام دعوت به مصاحبه ام نشدم در حالی که یک نفر با ۱۰۰۰ نفر اختلاف رتبه از من دعوت شد بخاطر سهمیعه ۵ درصد و الان سال اول معلمی رو میگذرونه. من طول کشید تا بفهمم اون مسیر مال من نبوده. ولی چرا باید چیزی که توی مشتم داشتم رو ازم بگیرن؟! من صد سال وکالتو با معلمی عوض نمیکنم

کاری ندارم به اینکه هرکسی توی زندگیش مسیر نهاییش چیه یا در نهایت به چه علاقمند شده. بحثم اون خواسته‌ایه که با تمام توان جنگیدیم براش و بهش رسیدیم و بازم نزاشتن.

کدر ام، سنگینم، بی انرژی ام، در عاجزترین حالت ممکنم، پر از احساسات بد و متناقض و ناامیدکننده ام. از چی میترسم که انقدر امید ندارم؟! نمیدونم. شاید میترسم از آسیب دیدن. انگاری که یه نقاب سخت و سنگی و بزرگ بزنی تا کسی نفهمه پشتش یه دختربچه اس که چشماش اشکی عه، بغض کرده و منتظره. کسی نفهمه یعنی خودمم نفهمم، نپذیرم.

من نیستم دوستام ویدومسج بهم میدن؛ جاهایی که همیشه مینشستیم :)

اگه برگردم به اون روزا قدرشو خیلی بیشتر میدونم.

همیشه میگفتم کاش ویس ندم و اینا اونا میگفتن نهههه بفرست خیلییی خوبه لذت بخشع.😭