"The Friday evening"

نفسی که به زور فرو می‌دهد شاید خود، دلیلی باشد که دیگر این عمل بیهوده‌ی تکراری را ادامه ندهد. هر بار که به سختی سینه‌اش را پر می‌کند و رگی را در مغزش پاره می‌کند، منتظر است که هر دو از کار بیفتند. خسته شده از آن‌که این همه فرو دهد و هنوز روزنه‌ای برای بیرون دادنشان پیدا نکرده باشد. تعداد دم‌ها از دستش در رفته بی آن‌که حتی نشانه‌ای از بازدمی عمیق به چشم بخورد. التماسی داخل چشمانش، صدای عمیق درونش را فریاد می‌زند اما چیزی از آن غار تنهاییش بیرون نمی‌ریزد گویی که هیچ تاری برایش باقی نمانده باشد. اطمینان خاطر برایش یک لطیفه‌ی خنده‌دار است که گاهی به دیگران برای بهتر کردن حالشان می‌گوید اما خودش هم دیگر به آن جوک تکراری نمی‌خندد. وزنی که روی خود سوار کرده، نزدیک است هر چه که دارد را خاموش کند حتی چیزهایی که عمری ست به داشتنشان می‌بالد. فقط باید سعی کند وا نرود که فرقی با سیگاری که جوب جانش را گرفت، داشته باشد. همان‌گونه که باید تلخی‌اش را کم کند که یک وقت قهوه‌اش مانند آب از گلویش پایین نرود. خلاصه که نوری که روزی ذهنش را روشن می‌کرد حالا جلوی پایش را هم روشن نمی‌کند. و منتظر است که یک جا بدجوری زمین بخورد.