𝑯𝒂𝒗𝒆𝒏

من که از تو گذشتم ولی تو یادت بمونه من تو روزایی که هیچ چیزی رنگ واقعیت نداشت؛ تو رو واقعا و از ته قلبم دوست داشتم، بهت اهمیت می‌دادم، از بدی‌هایی که در حقم کرده بودی گذشته بودم و داشتم سرت قمار می‌کردم، ناراحتیات ناراحتیام بود، خوشحالیات خوشحالیم بود، سر تو که می‌شد نمیتونستم حریف دلم بشم و از دلخوری‌های ریزو درشتی که برام درست می‌کردی می‌گذشتم و می‌بخشیدم، من انقدر دوسِت داشتم که همه‌ی فرصت‌هایی که تا حالا به هیچ‌کس نداده بودم و به تو دادم، تا برگ آخر کوپن بخششمو خرجت کردم و همه‌ی اینا یه دلیل داشت اونم این بود که یه وقت بعدترها که وسط یه شب زمستونی یادم افتادی شرمنده‌ی خودم و قلبم نشم. ولی اخیرا متوجه شدم تمام اینا زمانی اهمیت داره و قشنگه که همه‌ی حسا متقابل باشن در غیر این صورت اسمش می‌شه حماقت نه دوست داشتن. می‌سپرمت به آدمای بعد من که هیچ کدومشون هیچوقت نمیتونن حتی شبیه چیزی بشن که من بودم برات. - سایرن.