روزهای بعد از ۲۷🪄

✨

فروید می‌گوید تجربه‌های کودکی، آن‌هایی که فکر می‌کنیم فراموش شده‌اند، به‌طور پنهان در شخصیت، انتخاب‌ها، واکنش‌های عاطفی و الگوهای رفتاری ما باقی می‌مانند و در بزرگسالی همچنان نقش فعالی دارند. یعنی انسان در ظاهر رشد می‌کند، اما در لایه‌های عمیق‌تر روان، همان نیازها، ترس‌ها، زخم‌ها و وابستگی‌های کودکی هنوز زنده‌اند و بخش مهمی از شکل‌گیری هویت و روابط او را تعیین می‌کنند. و شاید به همین دلیل است که بعضی واکنش‌ها بزرگسالانه نیستند؛ بلکه صدای کودکِ درون‌اند که هنوز دیده، شنیده یا امن نشده است. درمان، اغلب جایی‌ست که برای اولین‌بار به این صدا فرصت حرف‌زدن داده می‌شود.

از 18‌ دی تقریباً جز زنده موندن هیچ کار دیگه‌ای نکردم. : VBL.

«شاید در جهانی دیگر به جای زنده بودن، زندگی کردیم.»

«حالا انقدر امروز فردا می‌كنن، ميشه چهارشنبه سوری؛ ما نمی‌دونيم بمبه یا ترقه.»

فکت:

«حتی شاهنامه هم انقدر قهرمان نداشت.»

:))

روزگار جالبی برای بودن نیست.

ببخشید، ولی‌ من دیگه نمیتونم گره بزنم و ادامه بدم.

«خیلی غم‌انگیزه که در دنیا، آدمی‌زاد برای داشتن یه زندگی آزاد و آرام بمیره.»

«‏ما به این دنیا نیومدیم که نماد مقاومت باشیم؛ ما اومده بودیم که عاشق بشیم، سفر بریم و شب‌ها راحت بخوابیم.»

مطمئن باشم که شما هم دلتون واسه زندگی‌‌ای که نکردین، تنگ شده؟

چه روزهایِ پُر از "نمیدونمی‌"داریم.

چه روزهایِ پُر از "نمیدونمی‌"داریم.

آدم یه دقیقه آنلاین میشه، فقط آتیش میگیره. باز برمیگرده با بغض شامش رو می‌خوره و با غم می‌خوابه.

«کاش یک‌بار شادی بر ما فرو ریزد؛ برما که صبورترین مردمان جهانیم.»

صَبرم درد می‌کنه.