چـکـامـهـ زار 🌘📜

ٱلَّذِينَ ضَلَّ سَعْيُهُمْ فِى ٱلْحَيَوٰةِ ٱلدُّنْيَا وَهُمْ يَحْسَبُونَ أَنَّهُمْ يُحْسِنُونَ صُنْعًۭا ﴿١٠٤﴾ آنان که کوشش‌شان در زندگی دنیا گم و بی‌ثمر شد، در حالی که می‌پنداشتند کار خوبی انجام می‌دهند.

قُلْ هَلْ نُنَبِّئُكُم بِٱلْأَخْسَرِينَ أَعْمَـٰلًا ﴿١٠٣﴾ بگو: آیا شما را آگاه سازم که چه کسانی در عمل زیان‌کارترند؟

أَفَحَسِبَ ٱلَّذِينَ كَفَرُوٓا۟ أَن يَتَّخِذُوا۟ عِبَادِى مِن دُونِىٓ أَوْلِيَآءَ ۚ إِنَّآ أَعْتَدْنَا جَهَنَّمَ لِلْكَـٰفِرِينَ نُزُلًۭا ﴿١٠٢﴾ آیا کافران پنداشته‌اند که بندگان مرا به جای من به دوستی می‌گیرند؟ بی‌گمان ما جهنم را برای پذیرایی از کافران آماده کرده‌ایم

ٱلَّذِينَ كَانَتْ أَعْيُنُهُمْ فِى غِطَآءٍ عَن ذِكْرِى وَكَانُوا۟ لَا يَسْتَطِيعُونَ سَمْعًۭا ﴿١٠١﴾ آنان که چشمانشان از یاد من در پرده بود، و توان شنیدن نداشتند.

وَعَرَضْنَا جَهَنَّمَ يَوْمَئِذٍۢ لِّلْكَـٰفِرِينَ عَرْضًا ﴿١٠٠﴾ و جهنم را در آن روز آشکارا به کافران نشان می‌دهیم.

وَتَرَكْنَا بَعْضَهُمْ يَوْمَئِذٍۢ يَمُوجُ فِى بَعْضٍۢ ۖ وَنُفِخَ فِى ٱلصُّورِ فَجَمَعْنَـٰهُمْ جَمْعًۭا ﴿٩٩﴾ و در آن روز (قیامت)، آنان را چون موجی بر موج دیگر رها می‌کنیم، و در صور دمیده می‌شود و همه را یکجا گرد می‌آوریم.

قَالَ هَـٰذَا رَحْمَةٌۭ مِّن رَّبِّى ۖ فَإِذَا جَآءَ وَعْدُ رَبِّى جَعَلَهُۥ دَكَّآءَ ۖ وَكَانَ وَعْدُ رَبِّى حَقًّۭا ﴿٩٨﴾ (ذوالقرنین) گفت: این، رحمتی است از سوی پروردگارم، و چون وعده پروردگارم فرا رسد، آن سد را در هم می‌کوبد؛ و وعده پروردگارم حقیقتی است قطعی.

فَمَا ٱسْطَـٰعُوٓا۟ أَن يَظْهَرُوهُ وَمَا ٱسْتَطَـٰعُوا۟ لَهُۥ نَقْبًۭا ﴿٩٧﴾ پس یأجوج و مأجوج نه توانستند از آن بالا روند و نه در آن نفوذی کنند.

ءَاتُونِى زُبَرَ ٱلْحَدِيدِ ۖ حَتَّىٰٓ إِذَا سَاوَىٰ بَيْنَ ٱلصَّدَفَيْنِ قَالَ ٱنفُخُوا۟ ۖ حَتَّىٰٓ إِذَا جَعَلَهُۥ نَارًۭا قَالَ ءَاتُونِىٓ أُفْرِغْ عَلَيْهِ قِطْرًۭا ﴿٩٦﴾ (ذوالقرنین گفت:) قطعات آهن برایم بیاورید. پس چون میان دو کوه را هم‌سطح کرد، گفت: بدمید! تا زمانی که آهن را آتش گداخته ساخت، گفت: حالا مس گداخته بیاورید تا بر آن بریزم.

قَالَ مَا مَكَّنِّى فِيهِ رَبِّى خَيْرٌۭ فَأَعِينُونِى بِقُوَّةٍ أَجْعَلْ بَيْنَكُمْ وَبَيْنَهُمْ رَدْمًۭا ﴿٩٥﴾ گفت: آنچه پروردگارم مرا در آن توانمند ساخته، بهتر است؛ پس با نیروی خویش مرا یاری دهید تا میان شما و آنان، سدّی استوار بنا کنم.

قَالُوا۟ يَـٰذَا ٱلْقَرْنَيْنِ إِنَّ يَأْجُوجَ وَمَأْجُوجَ مُفْسِدُونَ فِى ٱلْأَرْضِ فَهَلْ نَجْعَلُ لَكَ خَرْجًا عَلَىٰٓ أَن تَجْعَلَ بَيْنَنَا وَبَيْنَهُمْ سَدًّۭا ﴿٩٤﴾ گفتند: ای ذوالقرنین! یأجوج و مأجوج در زمین فساد می‌کنند، آیا در برابر آنکه میان ما و ایشان سدی قرار دهی، برایت هزینه‌ای مقرر کنیم؟

حَتَّىٰٓ إِذَا بَلَغَ بَيْنَ ٱلسَّدَّيْنِ وَجَدَ مِن دُونِهِمَا قَوْمًۭا لَّا يَكَادُونَ يَفْقَهُونَ قَوْلًۭا ﴿٩٣﴾ تا آن‌گاه که به میان دو کوه رسید، گروهی از مردم را یافت که سخن را به‌سختی می‌فهمیدند.

ثُمَّ أَتْبَعَ سَبَبًۭا ﴿٩٢﴾ سپس دوباره راهی را دنبال کرد.

كَذَٰلِكَ ۚ وَقَدْ أَحَطْنَا بِمَا لَدَيْهِ خُبْرًۭا ﴿٩١﴾ چنین بود و ما بر آنچه نزد او بود، احاطه کامل داشتیم.

حَتَّىٰٓ إِذَا بَلَغَ مَطْلِعَ ٱلشَّمْسِ وَجَدَهَا تَطْلُعُ عَلَىٰ قَوْمٍۢ لَّمْ نَجْعَل لَّهُم مِّن دُونِهَا سِتْرًۭا ﴿٩٠﴾ تا آنجا که به محل طلوع خورشید رسید، دید که خورشید بر قومی طلوع می‌کند که برای آنان هیچ پوششی در برابر آن قرار نداده بودیم.

ثُمَّ أَتْبَعَ سَبَبًۭا ﴿٨٩﴾ سپس بار دیگر راهی را در پیش گرفت.

وَأَمَّا مَنْ ءَامَنَ وَعَمِلَ صَـٰلِحًۭا فَلَهُۥ جَزَآءً ٱلْحُسْنَىٰ ۖ وَسَنَقُولُ لَهُۥ مِنْ أَمْرِنَا يُسْرًۭا ﴿٨٨﴾ و اما کسی که ایمان آورد و عمل شایسته انجام دهد، پاداشی نیکو خواهد داشت، و ما نیز با او با نرمی و نیکی رفتار خواهیم کرد.

قَالَ أَمَّا مَن ظَلَمَ فَسَوْفَ نُعَذِّبُهُۥ ثُمَّ يُرَدُّ إِلَىٰ رَبِّهِۦ فَيُعَذِّبُهُۥ عَذَابًۭا نُّكْرًۭا ﴿٨٧﴾ گفت: آن‌که ستم کند، به زودی او را عذاب خواهیم کرد، سپس به سوی پروردگارش بازگردانده می‌شود و او نیز با عذابی سخت‌تر او را کیفر خواهد داد.

حَتَّىٰٓ إِذَا بَلَغَ مَغْرِبَ ٱلشَّمْسِ وَجَدَهَا تَغْرُبُ فِى عَيْنٍ حَمِئَةٍۢ وَوَجَدَ عِندَهَا قَوْمًۭا ۗ قُلْنَا يَـٰذَا ٱلْقَرْنَيْنِ إِمَّآ أَن تُعَذِّبَ وَإِمَّآ أَن تَتَّخِذَ فِيهِمْ حُسْنًۭا ﴿٨٦﴾ تا آن‌گاه که به محل غروب خورشید رسید، دید که خورشید در چشمه‌ای تیره‌فام فرو می‌رود، و گروهی را در آن‌جا یافت. گفتیم: ای ذوالقرنین! یا آنان را عذاب کن، یا راه نیکی در پیش گیر.

فَأَتْبَعَ سَبَبًا ﴿٨٥﴾ پس او نیز از آن وسایل بهره گرفت و پی‌گیری کرد.