Iost

یادمه آخرین روزِ دومین سالِ از متوسطه دوم بود که معلم مهارت مون بهمون گفت؛ از جمله تفریحات من نگاه کردن به آدماست، به نحوه راه رفتن شون، حرف زدنشون، چگونگی خرج کردن زمانشون، معتقد بود تو این نگاه کردنا چیزای جالبی کشف می‌شه. از اون روز من با دقت بیشتری به آدما نگاه کردم، من شاهد غم ها، اشک ها، پوچی ها، لبخند ها و ذوق و شوق های بی‌شماری بودم اما جالب ترین کشف من تا به امروز این بود که منشع بیشتر مشکلات از نداشتن یک مهارت سرچشمه می‌گیره! چی؟ چگونگی با هم حرف زدن، آره درست شنیدی، همین! احتمالا توقع شو نداشتی اما اگر توهم دقیق بشی به این نتیجه می‌رسی، تو این دنیا به ما هزاران هزار نظریه خورانده شد، چیزهایی که شاید فهمیدن یا نفهمیدنش چیزی رو برای عموم ما عوض نمی‌کر‌د اما کسی راجع به همچین چیزی مهمی حرف نزد. کسی نگفت چطوری باید احساسات مون رو بروز بدیم که درکنار آسیب غیرقابل جبرانی نبینیم، کسی نگفت چطوری خشم مون رو موقع بحث کنترل کنیم و احترام هم رو نشکنیم، کسی نگفت چطوری شجاع باشیم