جیحون

این شبارو فقط خودم و خدا می‌دونه چطوری صبح می‌کنم.

چیزی که توی واقعیت تموم شده رو توی رویاهات ادامه نده.

بدون بچه‌ها نمی‌گذشت.

اشکالی نداره. غذای خوشمزه سفارش می‌دم، عشق ابدی نگاه می‌کنم و بعدش می‌رم تا ساعت ها پیاده روی می‌کنم و آهنگ گوش می‌دم.

«من دیگر باید به چیزهایی که هنوز می‌تواند مرا سرحال نگه دارد بچسبم. چیزهای زیادی برایم باقی نمانده، می‌فهمی؟»

انگار با ساحل ده دقیقه فاصله دارم.

خیلی هوا قشنگه🥹.

تو هیچ وقت صدرصد ماجرا رو نمی‌دونی.

چه امید به زندگی طولانی ای داری😂😂😂😂😂😂

واسه نوه هام اینارو تعریف میکنم😂😂😂

از سکوت بعد صدای پدافند بیشتر می‌ترسم.

واقعا شرق همه چیز کیریه شرق جهان شرق ایران شرق تهران

دوباره ترسیده ام و دارم اوورشیر می‌کنم😃

حس می‌کنم اینجارو باید پرایوت تر کنم و ادم هایی که نمیشناسم رو بن کنم

خیلی بد بود کاش دوباره شروع نشه:( شبا ۵ صبح انفجارا تموم می‌شد می‌خوابیدم، ۷ بیدار می‌شدم از شدت ترس می‌دیدم عرق کردم. بعد صبحش به مامانمم می‌گفتم اخبار فیکه و امن و امانیم💆🏻‍♀️

من ایام جنگ سندرومِ تا موج انفجار رو حس کردی یه جوری خوابت بگیره که صدای سنگرشکنم بیدارت نکنه، داشتم.