"𝐷𝑂𝑁'𝑡. ᷤ ⷨ ⷪ ᷜᷜ ⷷ𝑂𝐹𝐹𝐼𝐶𝐸𝑅؛"

دلم برای اذیت کردنش، کتک خوردن ازش، دیدن خوشحالی‌اش، خوندن نوشته‌هاش، دیدن توت‌فرنگی‌هایی که به پیامم داده، دیدن استیکرهای روباهی‌اش، برای همه‌شون تنگ شده.

و سوگند به نامتقارن خطوطِ لعنت شده‌ی خنجرِ قلمش، که پریشان گره‌ی کلمات و عباراتِ افسون شده‌‌اش، نخاعِ مغز و روان را بی پَس و پیش به دیدارِ ملکوتی وا میدارد، حقا که شکافتن پوست و دریدن تپش‌وار ماهیچه‌های لاکردارِ قلب را مستجابت کننده‌است.

اعتیاد آور است قِدمَت خراش های صورتش به هنگام تبسّم استخوانی زیبا که به رنگ آبی متمایل میگردد. در لولای فکِ لَجام گُسیختهٔ گاه و بی‌گاهِ نفس هایش. آن لبخند ها. مرگ آور است سوختن پازل های ناتمام کلماتش میان شعلهٔ مشعل های افکارش که از آن قطعهٔ عشق نواخته میگردد در مناره های ویران کنندهٔ امواجِ تارهایش. آن صدا‌ ها. رَعد آور است نمایشِ اغواگرانهٔ مسحورِ پیکرش به سرنوشتی که مظهر دیوانگی اش در آن فاتح میگردد در سلامَت پولادین اعصاب عاجز از نوازشش. آن مردانگی ها. که هرگز هیچ فریفته ای در پیرامون من از او "دلباخته تر" نبوده است.

دلی یا دلبری، یا جان و یا جانان، نمی‌دانم همه هستی تویی، فی‌الجمله این و آن نمی‌دانم به جز تو در همه عالَم دگر دلبر نمی‌بینم به جز تو در همه گیتی دگر جانان نمی‌دانم _ E _