"𝐷𝑂𝑁'𝑡. ᷤ ⷨ ⷪ ᷜᷜ ⷷ𝑂𝐹𝐹𝐼𝐶𝐸𝑅؛"

در شبی که گذشت خواب خودمان را دیدم افسر اشک‌هامان را پاک کردیم و در چهره‌ی یکدیگر خیره شدیم. چشم‌های من به چشم‌های پرنده‌ی آواره‌ای می‌ماند که به رَدِ دوری از یک معشوق می‌نگریست. و چشمان تو به چشم گرگی می‌ماند که دست از ستم کشیده باشد!

Введение в конец начала

در کنج دیوار آموخته بودم.. که هر پایانی قائده ای دارد بی آنکه پلک های آدمی را بی جهت به خون واگذار کُند... آموخته بودم که هیچ آمدنی، رفتنی ندارد! زیرا که کلمات باقی می‌مانند، خاطرات باقی می‌مانند، زمزمه‌ها و حرف‌ها باقی می‌مانند‌. دیگر از رها کردن ترسی نداشتم در دیاری که احدی متعلق به دیگری باقی نمی مانَد... چرا که هیچکس نمی تواند چیزی که مال توست را از تو بگیرد؛ و تمام دنیا نمی تواند چیزی که مال تو نیست را حفظ کنند.. تمام آبی های های دنیا خود ما هستیم، تنها نیازمند مخاطبِ غریبِانهٔ کاغذ و قلم های بی جانمان. هرکدام از ما، بدون آنکه بدانیم رویای کسی هستیم. مهم نیست با ایمان باشیم یا کافر ترین، معتقدم به غمِ رفتن ها و نشدن ها و از دست دادن ها و انتخاب های شیرین و گاه اشتباه؛ نباید عادت کرد آن هم به هنگامی که روزی خواه ناخواه رد زخم هایمان بوسیده خواهد شد. گاهی انبوهی از سوال های ما بی جواب میمانند که آیا براستی انسان چیست؟ موجودی لبریز از غم و اشتباه؟ موجودی همیشه منتظر؟ و یا بازیچه کسی به نام خدا؟ اگر پایان واقعی، پایانیست که عالمیان از عشق ها فاصله و از تردید ها میمیرند و دار و ندار خودشان را ترک میکنند.. پس راز کل جهان خلاصه میشود در همین لحظه های ما. و نه فردایی ، و نه دیروز ها... که اگر چیزی که هر یک از ما را ز یکدیگر جدا کرده مرگ نیست؛ همهٔ ما حیف شده ایم